தந்தையைக் கொன்று ஆட்சியில் அமர்ந்த கொடூரமான டாப் இந்திய அரசர்கள்... இந்தியாவின் இரத்த வரலாறு...!

முகலாயப் பேரரசர் ஔரங்கசீப் ஆலம்கிர் தனது தந்தை ஷாஜகானை சிறையில் அடைத்ததற்காகவும், முகலாய சிம்மாசனத்தை தனக்காக கைப்பற்றுவதற்காக தனது சகோதரர்களைக் கொன்றதற்காகவும் அடிக்கடி இழிவுபடுத்தப்படுகிறார்.

இந்திய வரலாற்றை கவனமாக உற்றுநோக்கினால், அரியணை மற்றும் அதிகாரத்திற்காக நெருங்கிய உறவினர்களை சிறையில் அடைந்ததும், கொலை செய்ததும் அவர் மட்டுமில்லை என்று நாம் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

ஔரங்கசீப் முன்னும் பின்னும் பல பிரபலமான இந்திய ஆட்சியாளர்கள் சிம்மாசனங்களையும் ராஜ்ஜியங்களையும் கைப்பற்றுவதற்காக தந்தை, மாமாக்கள், சகோதரர்கள் மற்றும் மருமகன்கள் போன்ற நெருங்கிய இரத்த உறவினர்களை கொடூரமாக கொன்றனர். இந்திய வரலாற்றின் இரத்தம் நிறைந்த வரலாற்றை இந்த பதிவில் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

அஜாதசத்ரு

அஜாதசத்ரு மகதத்தின் ஹரியங்கா வம்சத்தின் 2 வது ஆட்சியாளர் மற்றும் கிமு 492 முதல் கிமு 460 வரை ஆட்சி செய்தார். கௌதம புத்தரின் சமகாலத்தவரும் நண்பருமான தனது தந்தை பிம்பிசாரிடமிருந்து மகத அரியணையை வலுக்கட்டாயமாக அவர் கைப்பற்றினார்.

அஜாதசத்ரு சிம்மாசனத்தைக் கைப்பற்ற பிம்பிசாரைக் கொன்றதாக வரலாற்றாசிரியர்கள் நம்புகையில், பிம்பிசாரர் சிறையில் தற்கொலை செய்து கொண்டதாக ஜைன மற்றும் பௌத்த நூல்கள் குறிப்பிடுகின்றன.

அஜாதசத்ரு பௌத்தம் மற்றும் ஜைனத்தின் சிறந்த புரவலராக மாறியதால் அவரது உருவத்தை மென்மையாக்கவும் சட்டப்பூர்வமாக்கவும் தற்கொலை கதை பின்னர் பௌத்த மற்றும் ஜைன தத்துவவாதிகளால் உருவாக்கப்பட்டதாக சில அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். ஆனால் அஜாதசத்ருவும் அவரது மகன் உதயபத்ராவால் கொல்லப்பட்டதாக புத்த மத நூல்கள் கூறுகின்றன.

மஹாபத்ம நந்தா

மகாபத்ம நந்தா மகதத்தின் சிசுநாக வம்சத்தின் கடைசி மன்னரான மகாநந்தனின் இரண்டாவது மனைவியின் மகன் என்று கூறப்படுகிறது. அவர் மகதத்தின் சிம்மாசனத்தை அடைய விரும்பினார். எனவே அவரது தந்தையின் மரணத்திற்குப் பிறகு, அவர் தனது சகோதரர்களை வாரிசு போரில் கொடூரமாகக் கொன்றார்.

இவ்வாறு, அவர் மகதத்தின் நந்த வம்சத்தை நிறுவினார் மற்றும் பாடலிபுத்ராவை (பாட்னா, பீகார்) தனது ராஜ்யத்தின் தலைமையிடமாக மாற்றினார். இந்த நந்த வம்சம் பின்னர் சாணக்கியர் மற்றும் மௌரிய வம்சத்தை நிறுவிய சந்திரகுப்த மௌரியரால் அழிக்கப்பட்டது.

அசோகர்

இந்தியாவின் மிகவும் பிரபலமான ஆட்சியாளர்களில் ஒருவரான அசோகர் பிந்துசார மன்னரின் மூன்றாவது மகன், எனவே அவர் பட்டத்து இளவரசராகவோ அல்லது வெளிப்படையான வாரிசாகவோ இல்லை. இதனால், தனது தந்தை பிந்துசாரர் இறந்த சில நாட்களிலேயே மகத ராஜ்ஜியத்தைக் கைப்பற்ற தனது உடன்பிறந்தவர்களைக் கொன்றார்.

வரலாற்றாசிரியர்கள் மற்றும் புத்த நூல்களின்படி, அசோகர் தனது 99 சகோதரர்களைக் கொன்ற பிறகு மௌரிய அரியணையைக் கைப்பற்றினார். பிந்துசாரரின் மந்திரியான ராதாகுப்தா, ஒரு தசாப்தத்திற்கும் மேலாக நீடித்த கொடூரமான சகோதர வாரிசுப் போரில் அசோகருக்கு உதவினார்.

பின்னர், கிமு 261 இல் நடந்த கொடூரமான கலிங்கப் போருக்குப் பிறகு, போர்களை கைவிட்டு புத்த மதத்திற்கு மாறுவதற்கு முன்பு, மன்னர் அசோகர் 3 லட்சத்திற்கும் அதிகமான மக்களை கொன்றார்.

சந்திரகுப்த விக்ரமாதித்யா

சந்திரகுப்த விக்ரமாதித்யா என்று புகழ்பெற்ற இரண்டாம் சந்திரகுப்தா, இந்திய வரலாற்றின் பொற்காலம் என்று கூறப்படும் குப்த வம்சத்தின் மிகவும் சக்திவாய்ந்த பேரரசர்களில் ஒருவராக இருந்தார்.

காளிதாஸின் தேவிசந்திரகுப்தரின் கூற்றுப்படி, அவர் தனது மூத்த சகோதரர் ராமகுப்தாவைக் கொன்று அவரது மனைவியான துருவாதேவியை மணந்து அரியணையைக் கைப்பற்றினார்.

இரண்டாம் சந்திரகுப்தா விக்ரமாதித்யா ஒரு சிறந்த இராணுவ வாழ்க்கையை கொண்டிருந்தார். மத்தியப் பிரதேசத்தில் உள்ள உதயகிரி குகைக் கல்வெட்டுகள், "அரசன் தன் வீரத்தால் பூமியை விலைக்கு வாங்கி, மற்ற அரசர்களை அடிமை நிலைக்குத் தள்ளினான்" என்று குறிப்பிடுகிறது.

அலாவுதீன் கில்ஜி

வரலாற்றாசிரியர்களின் கூற்றுப்படி, டெல்லி சிம்மாசனத்தைக் கைப்பற்ற அலாவுதீன் கில்ஜி தனது மாமாவான ஜலாலுதீன் கில்ஜியைக் கொன்றதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் அவர் எப்படி கொல்லப்பட்டார் என்பது குறித்து பல்வேறு கதைகள் கூறப்படுகின்றன.

ஜலாலுதீனின் சொந்தக் காவலர்களே அவரது படுகொலையில் ஈடுபட்டிருக்கலாம், அலாவுதீன் அல்லது அரியணைக்கான மற்ற போட்டியாளர்களின் உத்தரவின் பேரில் அவர்கள் அவ்வாறு செய்திருக்கலாம் என்றும் கூறப்படுகிறது.

ஜலாலுதீனின் மரணத்திற்கான உண்மையான காரணம் எதுவாக இருந்தாலும், அவரது மரணத்திற்குப் பிறகு டெல்லி சுல்தானகத்தின் புதிய ஆட்சியாளராக அலாவுதீன் உருவானார் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.

மகாராணா கும்பா

கி.பி.1433 முதல் கி.பி.1468 வரை மேவார் சாம்ராஜ்யத்தின் ஆட்சியாளராக மகாராணா கும்பா இருந்தார். அவர் ராஜபுத்திரர்களின் சிசோடியா குலத்தைச் சேர்ந்தவர் மற்றும் அவரது மகன் உதய் சிங்கால் கொல்லப்பட்டார், பின்னர் அவர் மேவாரின் மஹாராணா உதய் சிங் I ஆனார்.

உதய் சிங் தனது பாவத்திற்கான தண்டனையை அனுபவித்தார், 5 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர் தனது தந்தையின் மரணத்திற்கு பழிவாங்க விரும்பிய அவரது தம்பி ரைமாலால் கொல்லப்பட்டார். இருப்பினும், அவரது மகனும் வாரிசுமான பிருத்விராஜ் சிங் தனது மைத்துனரால் விஷம் வைத்து கொல்லப்பட்டபோது ரைமல் தனது கர்மாவையும் சந்தித்தார்.

ரைமாலின் மரணத்திற்குப் பிறகு, சங்ராம் சிங் மேவார் சிம்மாசனத்தை ஆக்கிரமித்து, 1527 இல் கான்வா போரில் பாபருக்கு சவால் விட்ட மகாராணா சங்காகப் புகழ் பெற்றார். மேவாரின் ஆட்சியாளராக, மகாராணா கும்பா தனது ஆட்சியை உறுதிப்படுத்த பல்வேறு தந்திரங்களையும், துரோகங்களையும், துரோகங்களையும் கையாண்டார்.

விஜயநகரத்தின் ராம ராயர்

புகழ்பெற்ற கிருஷ்ண தேவராயருக்குப் பிறகு 1529 இல் அவரது இளைய சகோதரர் அச்யுத தேவா ராயா ஆட்சி செய்தார். 1542 இல் அச்யுத தேவ ராயரின் மரணத்திற்குப் பிறகு, அவரது இளம் வயது மருமகன் சதாசிவ ராயா மன்னராக நியமிக்கப்பட்டார்.

கிருஷ்ண தேவராயரின் மருமகனாக இருந்த ராம ராயரே இக்காலத்தில் ஆட்சியை பாதுகாத்தார். இருப்பினும், சதாசிவ ராயா சுதந்திரமாக அரியணையை உரிமை கொண்டாடும் அளவுக்கு வயதாக வந்தபோது, ​​ராம ராயர் அவரை கைதியாக்கி ஆட்சியாளரானார்.

ராம ராயா சுல்தான்களுடன் முந்தைய இராஜதந்திர தொடர்புகள் மூலம் முஸ்லீம் தளபதிகளை தனது இராணுவத்தில் பணியமர்த்தினார் மற்றும் தன்னை "உலகின் சுல்தான்" என்று குறிப்பிட்டார்.

மகாராணா சங்கா

ராணா சங்கா என்று அழைக்கப்படும் மகாராணா சங்க்ராம் சிங், ராஜஸ்தானில் உள்ள மேவார் இராச்சியத்தின் சக்திவாய்ந்த ராஜபுத்திர மன்னராக இருந்தார். அவர் மார்ச் 1527 இல் கான்வா போரில் 1 வது முகலாய பேரரசர் பாபருக்கு சவால் விடுத்தார். ராணா சங்கா மிகவும் லட்சியமாக இருந்ததாகவும், டெல்லி சுல்தானகத்தின் லோடி வம்சத்தை கவிழ்க்க பாபருடன் சதி செய்ததாகவும் கூறப்படுகிறது.

அவர் முகலாயர்களுடன் தூதர்களை பரிமாறிக் கொண்டபோது, ​​​​இப்ராஹிம் லோடியை தோற்கடித்த பின்னர் பாபர் ஆப்கானிஸ்தான் மற்றும் மத்திய ஆசியாவுக்குத் திரும்புவார் என்று நம்பினார், இதனால் அவரை டெல்லி மற்றும் வட இந்தியாவின் ஆட்சியாளராக்கினார். இருப்பினும், பாபர் இந்தியாவில் தங்க முடிவு செய்தபோது, ​​ராணா சங்கா அவருக்கு சவால் விட முடிவு செய்தார், ஆனால் கான்வா போரில் தோற்கடிக்கப்பட்டு மோசமாக காயமடைந்தார்.

பிருத்விராஜ் சிங் I கச்வாஹா மற்றும் மார்வாரைச் சேர்ந்த மால்டியோ ரத்தோர் ஆகியோரால் சங்கா போர்க்களத்தில் இருந்து மயக்க நிலையில் மீட்கப்பட்டார். முகலாயர்களின் கைகளில் ஏற்பட்ட தோல்வியால் மிகவும் வருத்தமடைந்த ராணா, பாபரை தோற்கடித்து டெல்லியை கைப்பற்றும் வரை சித்தூருக்கு திரும்ப மாட்டேன் என்று சபதம் செய்ததாக கூறப்படுகிறது.

இதனால், பாபருடன் மற்றொரு மோதலை விரும்பாத அவரது குடும்பத்தினர் மற்றும் பிரபுக்களின் விருப்பத்திற்கு எதிராக பாபருக்கு எதிராக மற்றொரு போருக்குத் தயாராகத் தொடங்கினார்.

ராணா தனது பிடிவாதத்தில் இருந்து பின்வாங்க மறுத்ததால், அவர் தனது சொந்த மக்களால் ரகசியமாக விஷம் வைத்து கொல்லப்பட்டார். அவருக்குப் பிறகு அவரது மகன் இரண்டாம் ரத்தன் சிங் மார்வாரின் அடுத்த ஆட்சியாளரானார்.

ஒளரங்கசீப் ஆலம்கீர்

1628 முதல் 1658 வரை இந்தியாவை ஆண்ட முகலாயப் பேரரசர் ஷாஜகானின் மூன்றாவது மகன் ஒளரங்கசீப். 1657 இல் ஷாஜஹான் நோய்வாய்ப்பட்டபோது, ​​அரியணை ஏறுவதற்கு அவரது நான்கு மகன்களுக்கு இடையே அதிகாரப் போட்டி ஏற்பட்டது.

1658 ஆம் ஆண்டில், ஔரங்கசீப் தனது இராணுவத்துடன் ஆக்ராவிற்கு அணிவகுத்துச் சென்றார். ஷாஜகான் வாழ்நாள் முழுவதும் வீட்டுக் காவலில் இருந்தபோது, ​​தொடர்ந்த போரில், தாரா தோற்கடிக்கப்பட்டு தப்பி ஓடினார்.

ஔரங்கசீப் தனது மற்ற சகோதரர்கள் மற்றும் அரியணைக்கு சாத்தியமான போட்டியாளர்களை அகற்றத் தொடங்கினார். தாரா ஷிகோ பின்னர் பிடிபட்டார் மற்றும் மத துரோகத்திற்காக ஒரு மத நீதிமன்றத்தில் விசாரிக்கப்பட்டார், அதன் விளைவாக தலை துண்டிக்கப்பட்டார்.

ஔரங்கசீப் முகலாய சிம்மாசனத்தைக் கைப்பற்ற கடுமையான நடவடிக்கைகளை எடுத்ததற்காக அடிக்கடி விமர்சிக்கப்படுகிறார் என்றாலும், அவரது நீண்ட ஆட்சியின் போது அவரது எளிமையான வாழ்க்கை முறையையே பின்பற்றினார்.

மகாராஜா அஜித் சிங் ரத்தோர்

மார்வாரின் மகாராஜா அஜித் சிங் (1679-1724) அவரது மகன்களான பக்த் சிங் மற்றும் அபாய் சிங் ஆகியோரால் 1724 இல் கொலை செய்யப்பட்டார்.

அபய் சிங் தனது தந்தை முகலாயப் பேரரசருக்கு அடிபணிந்து தனது நாட்டை தவறாக நடத்தியதற்காகவும், சித்திரவதை செய்ததற்காகவும் மன்னிப்பு கோர வேண்டும் என்று விரும்பினார்.

ஜோத்பூர் வரலாற்றாசிரியர்களின் கூற்றுப்படி, அபாய் சிங் தனது தந்தை தனது நாட்டை அழிவுக்கு இட்டுச் செல்வார் என்று உணர்ந்தார், மேலும் அவரது கொலை செய்ய திட்டமிட்டார், திட்டத்தை நிறைவேற்றவும் செய்தார்.