பாம்புகளுக்கு ஒரு காலத்தில் கால்கள் இருந்ததாம்... பாம்புகள் எப்படி கால்களை இழந்தது தெரியுமா?

பாம்புகளின் பரிணாமப் பயணம் பல ஆண்டுகளாக விஞ்ஞானிகளின் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் ஒரு விஷயமாக இருந்து வருகிறது. இந்த பயணத்தின் மிகவும் கவர்ச்சிகரமான அம்சங்களில் ஒன்று, பாம்புகள் எவ்வாறு கால்களை இழந்தன என்பதுதான். மில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளில் ஏற்பட்ட இந்த மாற்றம் சிக்கலான மரபணு மாற்றங்கள் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் தழுவல்களின் விளைவாகும். பாம்புகள் மற்றும் பல்லிகள் ஒரு பொதுவான மூதாதையரைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன, மேலும் இரண்டும் ஸ்குமாட்டா வரிசையைச் சேர்ந்தவை.

இருப்பினும், பல்லிகள் தங்கள் கால்களைத் தக்கவைத்துக்கொண்டாலும், பாம்புகள் கால்களற்றதாக மாறியது. இதைப் புரிந்துகொள்வதற்கான வழி, சோனிக் ஹெட்ஜ்ஹாக் (SHH) மரபணு எனப்படும் ஒரு குறிப்பிட்ட மரபணுவைப் பாதித்த மரபணு மாற்றங்களில் உள்ளது. இந்த மரபணு மூட்டுகளின் வளர்ச்சியில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. பல்லிகளில், SHH மரபணு செயலில் உள்ளது, இது கால்கள் உருவாவதற்கு வழிவகுக்கிறது. இருப்பினும், பாம்புகளில், இந்த மரபணு 100 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நிகழ்ந்த பல மரபணு மாற்றங்களால் செயலிழக்கப்பட்டது.

2016 இல் நேச்சர் கம்யூனிகேஷன்ஸில் வெளியிடப்பட்ட ஆராய்ச்சி ஊர்வன மரபணுவில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் அவற்றின் உடல் பண்புகளில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்களுக்கு வழிவகுத்தது. விஞ்ஞானிகள் பாம்புகளின் மரபணுக்களை மற்ற ஊர்வன மற்றும் முழுமையான கால்களைக் கொண்ட முதுகெலும்புகளுடன் ஒப்பிட்டனர். SHH மரபணு செயல்படத் தேவையான டிஎன்ஏ ஒழுங்குமுறை வரிசையான மேம்பாட்டாளர், பரிணாம வளர்ச்சியின் போது பாம்புகளின் டிஎன்ஏ வரிசைகளிலிருந்து அகற்றப்பட்டதை அவர்கள் கண்டுபிடித்தனர்.

பண்டைய பாம்பு புதைபடிவங்கள் பற்றிய ஆய்வில் இருந்து மேலும் சில தகவல்கள் கிடைத்தது. 90 மில்லியன் ஆண்டுகள் பழமையான பாம்பு மண்டை ஓடு, டினிலிசியா படகோனிகா இனத்தைச் சேர்ந்தது, பாம்புகள் எவ்வாறு கால்களை இழந்தன என்பது பற்றிய முக்கிய தடயங்களை வழங்கியது.

எடின்பர்க் பல்கலைக்கழகம் மற்றும் அமெரிக்க இயற்கை வரலாற்று அருங்காட்சியகம் ஆகியவற்றின் ஆராய்ச்சியாளர்கள் புதைபடிவத்தின் உள் காது அமைப்பை ஆய்வு செய்ய CT ஸ்கேன்களைப் பயன்படுத்தினர். டினிலிசியா படகோனிகாவின் உள் காது நவீன பாம்புகளைப் போன்ற ஒரு தனித்துவமான வடிவத்தைக் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் கண்டறிந்தனர். நவீன பாம்புகளின் மூதாதையர்கள் துளையிடும் வாழ்க்கை முறைக்கு ஏற்றவாறு கால்களை இழந்தனர் என்று இது பரிந்துரைக்கிறது.

இந்த ஆய்வுகளின் கண்டுபிடிப்புகள், நீர்வாழ் சூழலுக்கு ஏற்ப பாம்புகள் கால்களை இழந்தன என்ற முந்தைய கோட்பாடுகளுக்கு சவால் விடுகின்றன. மாறாக, கால்களற்ற வடிவத்திற்கு மாறுவது பர்ரோக்களில் செல்லவும் வேட்டையாடவும் வேண்டியதன் அவசியத்தால் உந்தப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. செவிப்புலன் மற்றும் சமநிலையைக் கட்டுப்படுத்தும் உள் காது அமைப்பு, இந்த மாற்றத்தில் குறிப்பிடத்தக்க பங்கைக் கொண்டிருந்தது.

சுவாரஸ்யமாக, சில நவீன பாம்புகள் இன்னும் தங்கள் கால் மூதாதையர்களின் மரபணு எச்சங்களை எடுத்துச் செல்கின்றன. உதாரணமாக, Python embryos பகுதி கால் எலும்புகள் மற்றும் கால் தட்டுகளை உருவாக்குகின்றன, ஆனால் இந்த அம்சங்கள் பாம்பு பிறப்பதற்கு முன்பே சிதைந்துவிடும். கால்களுக்கான மரபணு குறியீட்டு முறை இன்னும் உள்ளது, SHH மரபணு செயலிழக்கப்படுவதால் அது வெளிப்படுத்தப்படாது என்பதை இது குறிக்கிறது.

இந்த குறிப்பிடத்தக்க உயிரினங்களை வடிவமைத்த மரபணு மற்றும் சுற்றுச்சூழல் காரணிகள் பற்றிய புதிய நுண்ணறிவுகளை பாம்பு பரிணாமம் பற்றிய ஆய்வு தொடர்ந்து வெளிப்படுத்துகிறது. பண்டைய புதைபடிவங்கள் மற்றும் நவீன மரபணு வரிசைகள் இரண்டையும் ஆராய்வதன் மூலம், விஞ்ஞானிகள் பாம்புகள் கால் பல்லிகளிலிருந்து வழுக்கும் ஊர்வனவாக மாறிய கதையை ஒன்றாக இணைக்கின்றனர். நடந்துகொண்டிருக்கும் இந்த ஆராய்ச்சி பாம்பு பரிணாமத்தைப் பற்றிய நமது புரிதலை மேம்படுத்துவது மட்டுமல்லாமல், விலங்கு இராஜ்ஜியத்தில் பரிணாம மாற்றத்தின் பரந்த வழிமுறைகளையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.