பெண்களை பாதுகாக்கும் இந்திய சட்டங்கள்... இத்தனை இருந்தும் இந்தியாவில் பெண்கள் நிலை கேள்விக்குறியாதான் இருக்கு!

குழந்தை திருமணத் தடைச் சட்டம், 2006

பெண்களுக்கான சர்வதேச ஆராய்ச்சி மையத்தின் கூற்றுப்படி, இந்தியாவில் கிட்டத்தட்ட 47 சதவீத பெண் குழந்தைகள் 18 வயதுக்கு முன்பே திருமணம் செய்து கொள்கிறார்கள். தற்போது குழந்தை திருமணங்களில் இந்தியா 13வது இடத்தில் உள்ளது. குழந்தை திருமணம் பல நூற்றாண்டுகளாக இந்திய கலாச்சாரம் மற்றும் பாரம்பரியத்தில் மூழ்கியிருப்பதால், அதை அகற்றுவது கடினமாக உள்ளது. குழந்தைத் திருமணத் தடைச் சட்டம் 2007 இல் நடைமுறைக்கு வந்தது. இந்தச் சட்டம் குழந்தைத் திருமணத்தை மணமகன் அல்லது மணமகள் வயதுக்குட்பட்ட திருமணமாக வரையறுக்கிறது, அதாவது மணமகள் 18 வயதுக்குக் குறைவானவர் அல்லது பையன் 21 வயதுக்கு குறைவானவராக இருந்தால் அந்த திருமணத்தை சட்டப்படி தடுத்து நிறுத்தலாம். வயது குறைந்த சிறுமிகளை திருமணம் செய்ய முயற்சிக்கும் பெற்றோர்கள் மீது இந்த சட்டத்தின் கீழ் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும். சட்டம் இந்த திருமணங்களை சட்டவிரோதமாக்குவதால், இது ஒரு பெரிய தடுப்பாக செயல்படுகிறது.

சிறப்பு திருமணச் சட்டம், 1954

இந்தச் சட்டத்தின் நோக்கங்கள் - சில சந்தர்ப்பங்களில் திருமணத்தின் சிறப்பு வடிவம், சில திருமணங்களைப் பதிவுசெய்வதற்கும், விவாகரத்து வழங்குவதற்கும் வழங்குதலாகும். இந்தியா போன்ற பல்வேறு மதங்கள் மற்றும் சாதிகளைக் கொண்ட ஒரு நாட்டில், வெவ்வேறு மதங்கள் மற்றும் சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் திருமணம் செய்யத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, அவர்கள் அதை சிறப்பு திருமணச் சட்டத்தின் கீழ் செய்கிறார்கள். இது ஜம்மு மற்றும் காஷ்மீர் மாநிலத்திற்கு பொருந்தாது.

வரதட்சணை தடைச் சட்டம், 1961

இந்தச் சட்டத்தின்படி, மணமகள் அல்லது மணமகன் மற்றும் அவர்களது குடும்பத்தினருக்கு திருமணத்தின் போது வரதட்சணை வாங்குவது அல்லது கொடுப்பது தண்டனைக்குரியது. வரதட்சணை முறை, வரதட்சணை கொடுப்பது மற்றும் வாங்குவது, இந்தியாவில் வழக்கமாக உள்ளது. மணமகன் மற்றும் அவரது குடும்பத்தினரால் மணமகள் மற்றும் அவரது குடும்பத்தினரிடம் வரதட்சணை அடிக்கடி கேட்கப்படுகிறது. திருமணத்திற்குப் பிறகு பெண்கள் தங்கள் மனைவி மற்றும் மாமியாருடன் குடியேறுவதால் இந்த அமைப்பு வலுவான வேர்களை எடுத்துள்ளது. மேலும், பல நூற்றாண்டுகளாக, பெண்களுக்கு பொருளாதார சுதந்திரம் இல்லாதது மற்றும் விவாகரத்துக்கான தடை ஆகியவை பெண்களை பல இன்னல்களுக்கு ஆளாக்கியுள்ளது. இந்த சட்டம் பெண்களை வரதட்சணை கொடுமையிலிருந்து பாதுகாப்பதை உறுதி செய்கிறது.

இந்திய விவாகரத்து சட்டம், 1969

இந்திய விவாகரத்து சட்டம் திருமணத்தை கலைத்தல், பரஸ்பர சம்மதம், திருமணம் செல்லாதது, நீதித்துறை பிரிப்பு மற்றும் திருமண உரிமைகளை மீட்டெடுக்க அனுமதிக்கிறது. இதுபோன்ற வழக்குகளைத் தாக்கல் செய்யவும், விசாரிக்கவும், தீர்ப்பளிக்கவும் குடும்ப நீதிமன்றங்கள் நிறுவப்பட்டுள்ளன.

மகப்பேறு நன்மை சட்டம், 1861

இந்தச் சட்டம் பெண்களின் வேலைவாய்ப்பு மற்றும் சட்டத்தால் கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட மகப்பேறு சலுகைகளை ஒழுங்குபடுத்துகிறது. மகப்பேறு விடுப்பு, நர்சிங் விடுமுறை, மருத்துவ விடுமுறை போன்றவற்றை உள்ளடக்கிய மகப்பேறு சலுகைகளைப் பெறுவதற்கு, அவர் பிரசவத்திற்கு முந்தைய 12 மாதங்களில் குறைந்தபட்சம் 80 நாட்களுக்கு ஒரு நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் பெண் ஊழியர் பெறலாம்.

மருத்துவக் கருவுறுதல் சட்டம், 1971

இந்த சட்டம் 1972 இல் நடைமுறைக்கு வந்தது, மேலும் 1975 மற்றும் 2002 இல் திருத்தப்பட்டது. இந்த சட்டத்தின் நோக்கம் சட்டவிரோத கருக்கலைப்பு மற்றும் அதன் விளைவாக ஏற்படும் தாய் இறப்பு மற்றும் நோயுற்ற தன்மையைக் குறைப்பதாகும். எந்த நிபந்தனைகளின் கீழ் கர்ப்பத்தைத் தடுக்கலாம் அல்லது கருக்கலைப்பு செய்யலாம் என்பதை இது தெளிவாகக் கூறுகிறது மற்றும் அதை நடத்த தகுதியுள்ள நபர்களைக் குறிப்பிடுகிறது.

பணியிடத்தில் பெண்களுக்கு ஏற்படும் பாலியல் துன்புறுத்தல் (தடுப்பு, தடை மற்றும் தீர்வு) சட்டம், 2013

பணியிடத்தில் பெண்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதற்காக, அவர்கள் வேலை செய்யும் இடத்தில் பாலியல் துன்புறுத்தலில் இருந்து அவர்களைப் பாதுகாக்க இந்தச் சட்டம் முயல்கிறது. FICCI-EY நவம்பர் 2015 அறிக்கையின்படி, 36 சதவீத இந்திய நிறுவனங்களும், MNC நிறுவனங்களில் 25 சதவீதமும் பாலியல் துன்புறுத்தல் சட்டத்தின் கீழ் புகார் அளிப்பதில்லை. பாலியல் நோக்கத்துடன் இரட்டை அர்த்தத்தில் பேசுதல், அனுமதியின்றி தொடுதல், உள்நோக்கத்துடன் தொடுதல் மற்றும் தனிப்பட்ட இடத்தை ஆக்கிரமித்தல் போன்றவை பணியிடத்தில் பாலியல் துன்புறுத்தலில் அடங்கும்.

பெண்களின் அநாகரீகமான பிரதிநிதித்துவம் (தடுப்பு) சட்டம், 1986

விளம்பரம் அல்லது புத்தகம், எழுத்துக்கள், ஓவியங்கள், உருவங்கள் அல்லது வேறு எந்த வகையிலும் பெண்களை அநாகரீகமாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதை இந்த சட்டம் தடை செய்கிறது.

தேசிய மகளிர் ஆணையச் சட்டம், 1990

தேசிய மகளிர் ஆணையம் (NCW) என்பது இந்திய அரசின் சட்டப்பூர்வ அமைப்பாகும், இது ஜனவரி 1992 இல் நிறுவப்பட்டது. லலிதா குமாரமங்கலம் 2014 இல் அதன் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார்.

NCW இந்தியாவில் பெண்களின் உரிமைகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது மற்றும் அவர்களின் பிரச்சினைகள் மற்றும் கவலைகளுக்கு குரல் கொடுக்கிறது. பெண்களுக்கான தேசிய ஆணையச் சட்டம் பெண்களின் நிலையை மேம்படுத்துவதையும், அவர்களின் பொருளாதார மேம்பாட்டிற்காக பாடுபடுவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

சம ஊதியச் சட்டம், 1976

இந்தச் சட்டம் ஊதியத்தில் பாகுபாடு காட்டுவதைத் தடுக்கிறது. ஆண் மற்றும் பெண் தொழிலாளர்களுக்கு சமமான ஊதியம் வழங்குவதற்கு இது வழங்குகிறது. பெண்களின் நலன்களைப் பாதுகாக்க இந்த சட்டங்களை மட்டுமின்றி மற்றும் பிற சட்டங்களை அறிந்து கொள்வது அவசியம். பெண்கள் தங்களின் உரிமைகள் பற்றி அறிந்திருந்தால் மட்டுமே, வீட்டிலோ, பணியிடத்திலோ, சமூகத்திலோ அவர்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதிகளுக்கு எதிராக அவர்களால் போராட முடியும்.