வரலாற்றின் நடுங்க வைக்கும் கொடூரமான மரண தண்டனை முறைகள்... இதயம் வலிமையானவர்கள் மட்டும் படிங்க...!

மெதுவாக வெட்டுதல்

கிபி 900 முதல் 1905 ஆண்டு தடைசெய்ப்படும் வரை கிட்டதட்ட 1000 ஆண்டுகளாக இந்த கொடூரமான தண்டனை சீனாவில் வழங்கப்பட்டு வந்தது. இந்த தண்டனை முறையில் குற்றவாளிகளின் உடலின் ஒவ்வொரு பாகமும் குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் வெட்டப்பட்டது. இது ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட சித்திரவதை மற்றும் மரண தண்டனை என்று அழைக்கப்பட்டது. மெதுவாக வெட்டப்படுவதைப் பெறுபவர்களுக்கு சில சமயங்களில் கருணைச் செயலாக ஓபியம் வழங்கப்பட்டது அல்லது மயக்கம் வராமல் தடுக்க வழங்கப்பட்டது.

சாம்பலால் மூச்சுத்திணறல்

இந்த வித்தியாசமான மரண தண்டனை பண்டைய பெர்சியாவில் வழங்கப்பட்டது. ஒரு கோபுரம் அல்லது அறையில் சாம்பலால் நிரப்பப்படடு குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் அதில் மூழ்கடிக்கப்பட்டு மரண தண்டனை வழங்கப்பட்டது. அறைக்குள்ளிருக்கும் சக்கரங்கள் தொடர்ந்து சுழன்று சாம்பலை அறைக்குள் சுழற்றின. அதற்குள்ளிருப்பவர் படிப்படியாக மூச்சுத்திணறி உயிரிழந்தார். இது மிகவும் ஆக்கப்பூர்வமான மரண தண்டனையாக கருதப்பட்டது.

தலையில் அடித்துக் கொல்வது

ஜப்பானில் தலையில் அடித்து கொல்வது பொதுவான தண்டனையாக கருதப்பட்டது, சிலசமயம் சிறிய தண்டனைகளுக்கும் இந்த தண்டனை வழங்கப்பட்டது. போரில் இருந்து தப்பி ஓடிய வீரர்களுக்கு அவர்களின் கோழைத்தனத்திற்காக இந்த தண்டனை வழங்கப்பட்டது. தலைகீழாக போடுவது தண்டனையின் இரண்டாவது நிலையாகும். குற்றவாளியின் வயிறு முதலில் வெட்டி கிழிக்கப்படும், மற்றொரு போர்வீரன் மரணத்தை விரைவுபடுத்துவதற்கும், துன்பங்களைக் குறைப்பதற்கும் ஒரு கட்டையால் பின்னால் இருந்து தலையில் அடித்துக் கொல்வார்.

பீரங்கி குண்டு

இந்த தண்டனை முறையில் குற்றவாளி பீரங்கி வாயில் கட்டி வைக்கப்படுவார். அதன்பின் பீரங்கி சுடப்படும். இந்த பழக்கம் இங்கிலாந்தில் தொடங்கப்பட்டது, அதன்பின்னர் முகலாயப் பேரரசர்கள், ஒட்டோமான் துருக்கியர்கள் மற்றும் அல்ஜியர்ஸ் மற்றும் சுமத்ராவில் உள்ளவர்களும் இந்த நடவடிக்கையில் இறங்கினர். இந்த நடைமுறை 1930 வரை தொடர்ந்தது.

கல்லெறிதல்

அதிகாரப்பூர்வமாக அனுமதிக்கப்பட்டாலும் இல்லாவிட்டாலும், உலகெங்கிலும் உள்ள பல நாடுகளில் மக்களைக் கல்லெறிந்து கொல்வது தொடர்கிறது. விபச்சாரம் செய்பவர்களை கல்லெறிந்து கொல்வதற்காக ஈரான் தண்டனைச் சட்டத்தின் இரண்டு பகுதிகள் உள்ளன. பிரிவு 102 - ஒரு விபச்சாரத்தில் ஈடுபட்ட ஆணை இடுப்புக்கு அருகில் ஒரு பள்ளத்தில் புதைத்து, விபச்சாரம் செய்த பெண்ணை அவள் மார்பு வரை புதைத்து செய்து கல்லெறிந்து கொலை செய்ய வேண்டும். பிரிவு 104 - கல்லெறிதலில் பயன்படுத்தப்படும் கல்லின் அளவு ஒன்று அல்லது இரண்டு கற்களில் குற்றவாளியைக் கொல்லும் அளவிற்கு மிகப் பெரியதாக இருக்காது, அதே நேரத்தில் கல் என்று அழைக்கப்படும் அளவிற்கு மிகச் சிறியதாக இருக்காது.

இரண்டாக வெட்டிக் கொல்வது

மரணதண்டனையின் ஒரு வடிவமாக கைதிகளிடமிருந்து கைகால்களை அகற்றுவதற்கான பல முறைகள் உள்ளன, ஆனால் பின்வருவது 19 ஆம் நூற்றாண்டில் இருந்து ஷெக்கே எனப்படும் பாரசீக முறையாகும். குற்றவாளி குதிகால், தலை கீழ்நோக்கி, ஒரு ஏணியிலிருந்து அல்லது இரண்டு இடுகைகளுக்கு இடையில் தொங்கவிடப்படுகிறார், மேலும் மரணதண்டனை செய்பவர் ஒரு வாளால் வெட்டப்படுகிறார், உடல் நீளமாகப் பிரிக்கப்பட்டு, தலையில் முடிவடையும் வரை. இரண்டு பல பகுதிகளும் பின்னர் ஒட்டகத்தின் மீது இடைநிறுத்தப்பட்டு, தெருக்களில் அணிவகுத்துச் செல்லப்பட்டன.

நசுக்குதல்

உலகின் எந்த நாட்டிலும் தற்போது அனுமதிக்கப்படாத மிகவும் கொடூரமான தண்டனை முறையென்றால் அது இதுதான். இந்த மரணதண்டனை வரலாறு முழுவதும் பல்வேறு முறைகள் மூலம் நிகழ்ந்துள்ளது. ஒரு நபரின் மார்பில் பெருகிய முறையில் கனமான கற்களை வைப்பதன் மூலம் நீதிமன்றத்தில் ஒரு பேரம் பேசுவதை கட்டாயப்படுத்தும் ஒரு முறையாக இது பயன்படுத்தப்பட்டது. இது பொதுவாக தெற்கு மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியாவில் 4,000 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக யானைகள் வழியாக மேற்கொள்ளப்பட்டது.

ஸ்கேபிசம்

நோக்கம் கொண்ட பாதிக்கப்பட்டவர் நிர்வாணமாக அகற்றப்பட்டு, பின்னர் இரண்டு குறுகிய படகோட்டுதல் படகுகளின் உட்புற இடத்திற்குள் உறுதியாகப் பிணைக்கப்பட்டு, ஒன்றின் மேல் ஒன்றாக ஒன்றோடு ஒன்று சேர்ந்து தலை, கைகள் மற்றும் கால்கள் நீண்டுள்ளது. கண்டனம் செய்யப்பட்டவர்கள் கடுமையான குடல் இயக்கம் மற்றும் வயிற்றுப்போக்கு ஆகியவற்றை உருவாக்கும் அளவுக்கு பால் மற்றும் தேனை உட்கொள்ள கட்டாயப்படுத்தப்பட்டார்கள். அதன்பின்னர் பூச்சிகளை ஈர்ப்பதற்காக அவர்கள் உடலில் தேன் தேய்க்கப்படும். அதன்பின்னர் அந்த படகு தேங்கியிருக்கும் குளத்தில் சூரிய ஒளியில் விடப்படும். அதன்பின்குற்றவாளியின் மலம் கொள்கலனுக்குள் குவிந்து, அதிக பூச்சிகளை ஈர்க்கிறது, அவை அவனது வெளிப்படும் சதைக்குள் சாப்பிட்டு இனப்பெருக்கம் செய்யும், பூச்சிகளை புதைப்பதன் மூலம் இரத்த விநியோகத்தில் தடங்கலைத் தொடர்ந்து அவை அதிகரிக்கும். சித்திரவதைகளை நீடிப்பதற்காக ஒவ்வொரு நாளும் உணவு மீண்டும் மீண்டும் வழங்கப்படும். இதனால் அபாயகரமான நீரிழப்பு அல்லது பட்டினி ஏற்படாது, சித்திரவதைகள் மட்டும் தொடரும். வரலாற்றின் மிகவும் மோசமான மரண தண்டனை என்றால் அது இதுதான்.

கேஸ் சேம்பர்

இது வரலாற்றில் பல இடங்களில் நிகழ்ந்திருந்தாலும் நாஜிகளின் முகாமில் அதிகம் இருந்தது. 1930 கள் மற்றும் 1940 களில் உடல் மற்றும் மனநலம் குன்றியவர்கள் மற்றும் அரசியல் விரும்பத்தகாதவர்களை அகற்றுவதை நோக்கமாகக் கொண்ட "பொது கருணைக்கொலை திட்டத்தின்" ஒரு பகுதியாக மூன்றாம் ரைச்சில் எரிவாயு அறைகள் பயன்படுத்தப்பட்டன. ஜூன் 1942 இல், நியூயங்காம் வதை முகாமின் பல நூற்றுக்கணக்கான கைதிகள், அவர்களில் 45 டச்சு கம்யூனிஸ்டுகள் பெர்ன்பர்க்கில் அடைக்கப்பட்டு இந்த முறையில் கொல்லப்பட்டனர். ஹோலோகாஸ்டின் போது, ​​யூதர்களுக்கு எதிரான இனப்படுகொலை என்ற நாஜி கொள்கையின் ஒரு பகுதியாக பெரிய குழுக்களை கொல்வதற்கு எரிவாயு அறைகள் வடிவமைக்கப்பட்டன. ரோமானிய மக்கள், ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள், உடல் மற்றும் மன ஊனமுற்றோர், புத்திஜீவிகள் மற்றும் குருமார்கள் ஆகியோரையும் நாஜிக்கள் குறிவைத்தனர். 1941 மற்றும் 1945 க்கு இடையில் பல மில்லியன் மக்களைக் கொல்ல வேன்கள், வதை முகாம்கள் மற்றும் ஒழிப்பு முகாம்களில் உள்ள எரிவாயு அறைகள் பயன்படுத்தப்பட்டன. ஒரே நேரத்தில் 2,000 பேரைக் கொல்லக்கூடும் அளவிலான எரிவாயு அறைகள் கூட நாஜிகளிடம் இருந்தது.