எகிப்து பிரமிடு உட்பட பழங்கால சிலைகள் அனைத்திலும் மூக்கு உடைக்கப்பட்டிருப்பதற்கான ரகசியம் என்ன தெரியுமா?

மைக்கேல் ஏஞ்சலோவின் டேவிட் அல்லது அகஸ்டே ரோடினின் தி திங்கர் போன்ற சிலைகள் வெறும் கலைப் படைப்புகள் அல்ல. அவை கடந்த கால வரலாற்றுக்கான நினைவுச்சின்னங்களாக நிற்கின்றன. இந்த சிலைகள் கலாச்சாரத்தை மட்டுமல்ல, அந்த காலத்தில் வாழ்ந்த மக்களின் கலை திறன்களையும் வெளிப்படுத்துபவையாக இருக்கின்றன.

இருப்பினும், பல ஆண்டுகளாக, வரலாற்றாசிரியர்கள் உடைந்த மூக்கு, கைகள், காதுகள் மற்றும் பலவற்றுடன் பல சிலைகளைக் கண்டறிந்துள்ளனர். " இந்த அற்புதமான பழங்காலக் கலைப் படைப்பை ஏன் யாராவது சிதைக்க வேண்டும்?" என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது. இந்த கேள்வி பல வரலாற்று ஆசிரியர்களின் ஆர்வத்தைத் தூண்டியது. இந்த பதிவில் இந்த நிகழ்வுக்கு என்னென்ன விஷயங்கள் காரணமாக இருக்கலாம் என்று தெரிந்து கொள்ளலாம்.

பழங்கால சிலைகள் சிதைக்கப்படுவதற்கான மிகவும் சுவாரஸ்யமான காரணங்களில் ஒன்று மாயாஜாலங்கள் நிறைந்ததாக உள்ளது. எகிப்தியர்கள் போன்ற சில பண்டைய கலாச்சாரங்கள், சிலைகள் தங்களுக்கென ஒரு "உயிர் சக்தி" இருப்பதாக நம்பினர். வழிபாடு செய்பவர்கள் அந்தச் சிலைக்கு பிரார்த்தனை செய்து, அதன் முன்னிலையில் மரியாதைக்குரிய சடங்குகளைச் செய்வார்கள். எனவே, எதிரிகள் இந்தப் பகுதிகளை ஆக்கிரமிக்கும் போது, அவர்கள் சிலையை முடக்க ஏதாவது ஒரு வழியில் சிதைப்பார்கள்.

இந்த வார்த்தையின் உண்மையான அர்த்தம் என்னவெனில் ஒரு சிலை "உயிருடன்" இருப்பதாக எகிப்தியர்கள் நம்பவில்லை என்றாலும், உயிர் சக்தி மூக்கு வழியாக சிலைக்குள் நுழைந்ததாக அவர்கள் நம்பினர். உயிர் சக்தி சிலைக்குள் நுழைவதைத் தடுக்க மூக்கை உடைக்க வேண்டியிருந்தது. அந்த காலத்தில், இது சிலையைக் கொன்றதாக மக்கள் நம்பினர். இப்போது, இந்த மத மற்றும் கலாச்சார சின்னங்களை சேதப்படுத்துவது கடவுள் உருவ அழிப்பு செயலாக கருதப்படுகிறது.

புரூக்ளின் அருங்காட்சியகத்தின் எகிப்திய கலைக்கூடங்களின் கண்காணிப்பாளரான எட்வர்ட் ப்ளீபெர்க், கடந்த காலத்தில், ஒரு சிலையின் மீது அழிக்கப்பட்ட உடல் உறுப்பு இருப்பது அதன் வேலையைச் செய்ய முடியாமல் தடுக்கும் என்று கருதப்பட்டது. சிலையின் காதுகளை அறுத்தால், அதன் பக்தர்களின் பிரார்த்தனைகளைக் கேட்க முடியாமல் போகும். இடது கை உடைந்தால், இனி பக்தர்களுக்கு பிரசாதம் வழங்க முடியாது. இருப்பினும், நம்பிக்கை செய்ததை விட அரசியல் கடவுள் உருவ அழிப்பை அதிகம் தூண்டியது என்று பிளீபெர்க் கூறுகிறார்.

கடந்த காலங்கள் முழுவதும், நினைவுச்சின்னங்கள் மற்றும் சிலைகள் எண்ணற்ற போர்களின் அழிவுகளைத் தாங்க வேண்டியிருந்தது. இந்த கலைப் படைப்புகள் போராட்டத்தின் போது பொதுவாக சேதப்படுத்தப்பட்டதோடு மட்டுமல்லாமல், தங்கள் அதிகாரத்தை நிலைநாட்டும் நோக்கில் படையெடுக்கும் ஆட்சியாளர்களின் இலக்குகளாகவும் இருந்தன. குடிமக்களும், மக்களை அதிருப்தி அடையச் செய்யும் ஆட்சியாளர்களின் சிலைகளை சிதைத்து உடைப்பார்கள். தலைவர்களின் சிலையை சேதப்படுத்துவது வரலாறு முழுவதும் நடைமுறையில் உள்ளது, பல நூற்றாண்டுகள் கடந்தும் இன்றும் அது நடைமுறையில் உள்ளது.

பண்டைய உலகில் கிட்டதட்ட அனைத்து கலாச்சாரங்களும் இந்த நடைமுறையைப் பின்பற்றியது. சிலையை சிதைப்பதன் மூலம், ஆட்சியாளரின் வரலாற்றையும் சாதனைகளையும் அழிப்பதையும், இழிவுபடுத்துவதையும் மக்கள் நோக்கமாகக் கொண்டனர். இந்த நடைமுறையானது மெசபடோமிய நாகரிகத்திற்கு முற்பட்டது, அதாவது கிமு 2300 மற்றும் 2150 க்கு இடைப்பட்ட காலத்திலிருந்தே இது உள்ளது. அவர்களின் ஆட்சியாளரான அகட்டின் மன்னன் சர்கோனின் சிலையின் காதுகள் வெட்டப்பட்டது, அதன் மூக்கு உடைக்கப்பட்டு, அதன் கண்கள் பிடுங்கப்பட்டன. இது ஒரு காலத்தில் பெரும் தலைவரின் இறுதி வீழ்ச்சியின் பிரதிநிதித்துவமாக கருதப்பட்டது.

மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட அனைத்தையும் போலவே, சிலைகளும் கூட காலத்தின் கடுமையான காலகட்டத்திற்கு அடிபணிகின்றன. பல ஆண்டுகளாக இருப்பதால் பொதுவான தேய்மானம், சிலைகளுக்கு சேதம் விளைவிக்கும், உடைப்பு மற்றும் அரிப்பை ஏற்படுத்தும். நவீன பாதுகாப்பு நுட்பங்கள் இருந்தும் கூட, மோனாலிசா போன்ற ஓவியங்கள் இன்னும் அழிந்து வருகின்றன. இருப்பினும், ஒரு சிலை அரிப்பினால் சேதப்படுத்தப்பட்டதையும், மனிதர்களால் அது வேண்டுமென்றே சிதைக்கப்பட்டதையும் நிபுணர்களால் அடையாளம் காண முடியும்.

பண்டைய சிலைகளின் காணாமல் போன மூக்கு, கைகள், காதுகள் மற்றும் பிற அம்சங்கள் வரலாற்றாசிரியர்களால் இன்னும் முழுமையாக தீர்க்கப்படாத மிகவும் புதிரான மர்மமாகும். சிலையை உடைப்பது முதன்மை நோக்கமாகத் தெரியவில்லை என்றாலும், சிதைவுகள் ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கு கடந்த காலத்திற்கான ஆதாரங்களாக செயல்படுகின்றன. வரலாறு முழுவதும் இந்த நிகழ்வுகளைப் படிப்பதன் மூலம், வல்லுநர்கள் கடந்த கால மக்களின் நடத்தைகள் மற்றும் உணர்வுகளை புரிந்து கொள்ளும் முயற்சியில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டு வருகிறார்கள்.