இந்திய வரலாற்றின் 'முட்டாள் அரசர்' இவர்தான்... இவர் செய்த முட்டாள்தனங்கள் என்னென்ன தெரியுமா?

இந்திய வரலாறு ஆயிரக்கணக்கான அரசர்களை சந்தித்துள்ளது. அதில் வெகுசில அரசர்கள் மட்டுமே வரலாற்றில் அழியாத இடத்தைப் பிடித்துள்ளனர். சிலர் தங்களின் வீரத்தாலும், சிலர் தங்களின் கொடுஞ்செயல்களாலும், சிலர் அவர்களின் காதல் வாழ்க்கையாலும் வரலாற்றில் இடம் பிடித்துள்ளனர். ஆனால் ஒரு அரசர் தன்னுடைய முட்டாள்தனத்தால் இந்திய வரலாற்றில் இடம் பிடித்துள்ளார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?

உண்மைதான் இந்தியாவில் ஒரு அரசர் 'புத்திசாலியான முட்டாள் அரசன்' என்று பெயர் பெற்றுள்ளார். 1325 முதல் 1351 வரை இந்தியாவின் பெரும்பகுதியை ஆட்சி செய்த டெல்லியின் பதினெட்டாவது சுல்தானான முஹம்மது பின் துக்ளக்தான் அந்த முட்டாள் அரசராவார். அவர் ஒரு சிறந்த அறிஞராகவும், தொலைநோக்குப் பார்வை கொண்ட ஆட்சியாளராகவும் மற்றும் கலை மற்றும் அறிவியலை ஆதரித்தவராகவும் விளங்கினார். இருப்பினும், அவர் ஒரு பொறுப்பற்ற சாகசக்காரராகவும், இரக்கமற்ற கொடுங்கோலராகவும், மற்றும் தோல்வியடைந்த சீர்திருத்தவாதியாகவும் இருந்ததால் அவர் இந்த பெயரைப் பெற்றார்.

அவரது லட்சியமும் விசித்திரமுமான கொள்கைகள் இந்தியாவில் பல பேரழிவுகள், கிளர்ச்சிகள் மற்றும் இழப்புகளுக்கு வழிவகுத்தன. இந்த பதிவில் அவர் ஏன் புத்திசாலியான முட்டாள் அரசர் என்று அழைக்கப்படுகிறார், அவர் செய்த முட்டாள்தனமான சீர்திருத்தங்கள் என்னென்ன என்று இந்த பதிவில் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

முகமது பின் துக்ளக்கின் தோற்றம்

முகமது பின் துக்ளக், துக்ளக் வம்சத்தை நிறுவிய கியாஸ்-உத்-தின் துக்ளக்கின் மூத்த மகனாக கி.பி. 1290 ஆம் ஆண்டில் பிறந்தார். அவரது இயற்பெயர் ஃபக்ர் மாலிக் ஜௌனா கான் என்பதாகும், ஆனால் பின்னர் அவர் முகமது என்ற பெயரை ஏற்றுக்கொண்டார். அவர் கல்வியிலும், பல கலைகளிலும் சிறந்த விளங்கினார். அவருக்கு பாரசீகம், அரபு, சமஸ்கிருதம் மற்றும் ஹிந்தாவி மொழிகளில் சரளமாகப் பேசத் தெரியும். அவர் ஒரு தீவிர முஸ்லிமாக இருந்தபோதிலும், மற்ற மதங்களையும் கலாச்சாரங்களையும் மதித்தார். அவர் ஒரு துணிச்சலான மற்றும் திறமையான போர் வீரராக இருந்தார், மேலும் தனது தந்தையுடன் பல போர்களில் பங்கேற்றார்.

அரியணை ஏற்றம்

கி.பி. 1325 ஆம் ஆண்டில், அவரது தந்தை கூடாரம் சரிந்து விழுந்து இறந்தார், அதன்பின் முஹம்மது பின் துக்ளக் அரியணை ஏறினார். அவர் இமயமலையிலிருந்து தக்காணப் பீடபூமி வரையிலும், வங்காளத்திலிருந்து குஜராத் வரையிலும் பரவியிருந்த ஒரு பேரரசை வாரிசுரிமையாகப் பெற்றார். அவர் ஒரு செழிப்பான கருவூலம் மற்றும் ஒரு சக்திவாய்ந்த இராணுவத்தைப் பெற்றார். அவருடைய தந்தையின் நல்லாட்சியை அவர் தொடர்வார் என்று அனைவரும் எதிர்பார்த்தார்கள். இருப்பினும், முஹம்மது பின் துக்ளக்கிடம் ஒரு தனித்துவமான பார்வை மற்றும் செயல்திட்டம் இருந்தது.

சாம்ராஜ்ஜியத்தின் விரிவாக்கம்

முகமது பின் துக்ளக்கின் முக்கிய நோக்கங்களில் ஒன்று, தனது பேரரசை இந்தியா மட்டுமின்றி அதற்கு அப்பாலும் விரிவுபடுத்துவதாகும். புதிய பிரதேசங்களைக் கைப்பற்றுவதற்கும், கிளர்ச்சி செய்த பகுதிகளை அடக்குவதற்கும் அவர் பல படையெடுப்புகளை மேற்கொண்டார். அவர் வாரங்கல், மதுரை, வங்காளம், ஒரிசா மற்றும் தக்காணத்தின் சில பகுதிகளைக் கைப்பற்றினார்.

மேலும் சீனா, திபெத், பாரசீகம் மற்றும் டிரான்சோக்சியானா மீது படையெடுக்கவும் முயன்றார், ஆனால் அதில் தோல்வியடைந்தார். அவர் யானைகள், ஒட்டகங்கள், குதிரைகள் மற்றும் காலாட்படை ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய ஒரு பெரிய மற்றும் பன்முகத்தன்மை கொண்ட இராணுவத்தைப் பராமரித்தார். தனது இராணுவப் படையெடுப்புகளுக்கு வசதியாக கோட்டைகள், சாலைகள், பாலங்கள் மற்றும் கால்வாய்களையும் அவர் கட்டினார். மேலும் தனது எதிரிகளை மரியாதையுடனும், கருணையுடனும் நடத்தினார்.

தலைநகர் மாற்றம்

முகமது பின் துக்ளக்கின் மிகவும் முட்டாள்தனமான மற்றும் சர்ச்சைக்குரிய முடிவுகளில் ஒன்று, தனது தலைநகரை டெல்லியிலிருந்து தக்காணத்தில் உள்ள தௌலதாபாத் நகரத்திற்கு மாற்றுவதாகும். அவர் தௌலதாபாத்தை தனது பேரரசின் மையமாகவும், அடையாளமாகவும் மாற்ற விரும்பினார். மேலும், அவர் எதிர்ப்பு மற்றும் கிளர்ச்சிகளை எதிர்கொண்ட தெற்குப் பகுதிகளுக்கு அருகில் இருக்கவும் விரும்பினார். எனவே பிரபுக்கள், அதிகாரிகள், அறிஞர்கள் மற்றும் கைவினைஞர்கள் உட்பட டெல்லியின் முழு மக்களையும் தௌலதாபாத்திற்கு குடிபெயருமாறு அவர் உத்தரவிட்டார்.

அவர்களின் இடப்பெயர்ச்சியை எளிதாக்க அவர்களுக்குப் பணத்தையும், வண்டிகளையும், விலங்குகளையும் தாராளமாக வழங்கினார். இருப்பினும், இந்த இடமாற்றம் அவருடைய அரசுக்கு பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது. ஏனெனில் செல்லும் வழியில் பலர் இறந்தனர் மற்றும் தப்பி ஓடிவிட்டனர், மேலும் புதிய தலைநகரான தௌலதாபாத்தில் டெல்லியில் இருந்த வளங்களும் வசதிகளும் இல்லை. மக்கள் சுல்தானின் இந்த கொடூரமான மற்றும் பகுத்தறிவற்ற உத்தரவிற்காக அவரை வெறுக்கத் தொடங்கினர். சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, முகமது பின் துக்ளக் தனது தவறை உணர்ந்து தனது முடிவை மாற்றிக்கொண்டார். அவர் மீண்டும் டெல்லிக்குத் திரும்பினார், மக்களையும் திரும்பி வர அனுமதித்தார்.

கடுமையான வரிவிதிப்பும் பஞ்சமும்

முகமது பின் துக்ளக் தனது ஆடம்பரமான செலவுகள் மற்றும் தோல்வியுற்ற சீர்திருத்தங்கள் காரணமாக ஒரு கடுமையான நிதி நெருக்கடியை எதிர்கொண்டார். அவர் மக்களிடம், குறிப்பாக கங்கை மற்றும் யமுனை நதிகளுக்கு இடைப்பட்ட வளமான தோவாப் பகுதி விவசாயிகளிடம், வரிகளை உயர்த்துவதன் மூலம் அதிக வருவாயை ஈட்ட முயன்றார். அவர் நிலத்தின் மீது பயிர் விளைச்சலுக்கு ஏற்றவாறு அதிக வரியை விதித்தார். வரிகளை வசூலிக்க கடுமையான மற்றும் ஊழல் நிறைந்த புதிய அதிகாரிகளையும் அவர் நியமித்தார்.

இருப்பினும், அவரது வரிவிதிப்புக் கொள்கை எதிர்மறையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தியது, ஏனெனில் அது வறட்சி மற்றும் பஞ்சம் ஏற்பட்ட காலம் போல இருந்தது, இது விவசாய உற்பத்தி மற்றும் வருமானத்தைக் குறைத்தது. விவசாயிகளால் வரிகளைச் செலுத்த முடியவில்லை, பலர் தங்கள் நிலங்களைக் கைவிட்டு மற்ற பகுதிகளுக்குத் தப்பி ஓடினர். அவர்களில் சிலர் சுல்தானின் படைகளையும் அதிகாரிகளையும் தாக்கிய கிளர்ச்சியாளர்கள் மற்றும் கொள்ளையர்களுடன் சேர்ந்துகொண்டனர். இது சுல்தானின் அரசுக்கு மேலும் சிக்கலை அதிகரித்தது.

சுல்தானின் இறப்பு

முகமது பின் துக்ளக் கி.பி. 1351-ல் சிந்துவில் நடந்த ஒரு கிளர்ச்சிக்கு எதிராகப் போரிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது இறந்தார். அவருக்குப் பிறகு அவரது உறவினரான ஃபிரோஸ் ஷா துக்ளக் அரியணை ஏறினார். அவர் முகமது பின் துக்ளக் செய்த பல குளறுபடிகளை சரிசெய்து, பேரரசில் நிலைத்தன்மையையும் ஒழுங்கையும் மீட்டெடுத்தார். முகமது பின் துக்ளக் ஒரு கலவையான மற்றும் சிக்கலான பெயரை வரலாற்றில் பெற்றுள்ளார்.

அவரது புத்திசாலித்தனம், கல்வி, தொலைநோக்குப் பார்வை மற்றும் பெருந்தன்மைக்காக அவர் பாராட்டப்படுகிறார். அதே சமயம், அவரது முட்டாள்தனம், கொடுமை, ஆணவம் மற்றும் நிர்வாகத் திறமையின்மைக்காக இன்றும் அவர் விமர்சிக்கப்படுகிறார். அவர் உன்னதமான நோக்கங்களைக் கொண்டிருந்தும், அவற்றை நடைமுறைப்படுத்துவதில் திறமையற்றவராக இருந்த ஆட்சியாளராகக் கருதப்படுகிறார். மேலும், அவர் யதார்த்தமற்ற லட்சியங்களைக் கொண்டு, பேரழிவு தரும் விளைவுகளை ஏற்படுத்திய ஒரு முட்டாள்தனமான சுல்தானாகவும் பார்க்கப்படுகிறார்.