300 வருடங்கள் இந்தியாவை ஆண்ட முகலாயர் அரசர்களின் உண்மையான கல்வித்தகுதி என்ன தெரியுமா? ஷாக் ஆகாதீங்க...!

இந்தியாவை ஆண்ட வம்சங்களில் முகலாயர்கள் மிகவும் முக்கியமானவர்கள். இந்தியாவின் தற்போதைய நிலப்பரப்பையும், கலை மற்றும் கட்டிடக்கலையை வடிவமைத்ததில் முகலாயர்களின் பங்கு முக்கியமானது. 16 முதல் 18 ஆம் நூற்றாண்டு வரை இந்தியாவை ஆண்ட முகலாயப் பேரரசர்கள் அரசியல் தலைவர்கள் மட்டுமல்ல, கலை, கலாச்சாரம் மற்றும் கற்றல் ஆகியவற்றின் முன்னோடிகளாகவும் இருந்தனர்.

அவர்களின் கல்வி மற்றும் ஞானம் அவர்களின் ஆட்சி மற்றும் கலாச்சார மரபுகளை வடிவமைப்பதில் குறிப்பிடத்தக்க பங்கைக் கொண்டிருந்தது. இந்த பதிவில் இந்தியாவை வடிவமைத்த முகலாயர்களின் கல்வித்தகுதிகள் என்னென்னெ என்று தெரிந்து கொள்ளலாம்.

பாபர் (1483-1530)

முகலாயப் பேரரசை இந்தியாவில் நிறுவியவரான பாபர், மத்திய ஆசியாவில் உள்ள திமுரிட் இளவரசர்களைப் போலவே வளமான கல்வியைப் பெற்றார். அவர் தனது மூதாதையர்களின் மொழியான சகடாய் துருக்கியில் சரளமாக இருந்தார், மேலும் இஸ்லாமிய ஆய்வுகளில் நன்கு அறிந்தவர். ஃபெர்டோவ்சி மற்றும் ரூமி போன்ற முக்கிய இஸ்லாமிய அறிஞர்கள் மற்றும் கவிஞர்களின் படைப்புகளில் இருந்து, ஆசிரியர்கள் அவருக்கு வரலாறு, இலக்கியம் மற்றும் மாநிலக் கலைகளை பயிற்றுவித்தனர்.

பாபரின் சொந்த இலக்கியத் திறமைகள் அவரது சுயசரிதையான பாபர்நாமாவில் அவரது வாழ்க்கை மற்றும் இராணுவத் தந்திரங்களின் வசீகரிக்கும் வரலாற்றை விளக்குகின்றன. சகடாய் துருக்கிய உரைநடையில் எழுதப்பட்ட இந்த நூல், 16 ஆம் நூற்றாண்டின் மத்திய ஆசியா மற்றும் முகலாய வம்சத்தின் ஆரம்ப ஆண்டுகள் பற்றிய மதிப்புமிக்க தகவல்களை வழங்குகிறது.

ஹுமாயூன் (1508-1556)

பாபரின் மகன் ஹுமாயூன், தனது தந்தையுடன் ஒப்பிடும்போது அவரை விட முறையான கல்வியைப் பெற்றார். மௌலானா ஷம்சுதீன் காதி போன்ற புகழ்பெற்ற அறிஞர்களால் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட ஹுமாயூன், இஸ்லாமிய இறையியலில், குறிப்பாக ஹனாஃபி பள்ளியான சன்னி இஸ்லாத்தில் கவனம் செலுத்தினார். முகலாய அரசவையின் மொழியான பாரசீக மொழி மற்றும் இலக்கியத்திலும் தேர்ச்சி பெற்றார்.

எழுத்துக்கலை மீதான அவரது காதல் அவரை கலைகளில் திறமையான பயிற்சியாளராக ஆக்கியது. வானியல் மீதான ஹுமாயூனின் ஆர்வம் தனிப்பட்ட ஆர்வத்திற்கு அப்பாற்பட்டது. 1556 ஆம் ஆண்டில், அவர் ஹிஜ்ரி காலண்டர் சீர்திருத்தத்தை செயல்படுத்தினார், இது அவரது வானியல் ஞானத்தின் அடிப்படையில் மிகவும் துல்லியமான சந்திர நாட்காட்டியாகும்.

அக்பர் (1556-1605)

அக்பரின் கல்வி பாரம்பரிய முகலாய அச்சுக்கு எதிராக இருந்தது. அவர் பாரசீக மொழியை முறையாகப் படிக்கவில்லை என்றாலும், உலகத்தைப் பற்றிய தீராத ஆர்வத்தை அவர் கொண்டிருந்தார். முஸ்லீம்கள், இந்துக்கள், கிறிஸ்தவர்கள் மற்றும் ஜோராஸ்ட்ரியர்கள் உட்பட பலதரப்பட்ட அறிஞர்களை அவர் தனது அவையில் வைத்திருந்தார் .

"துணைவர்கள்" என்று அழைக்கப்படும் இந்த அறிஞர்கள், நீதிமன்றத்தில் வழக்கமான மத மற்றும் தத்துவ விவாதங்களில் ஈடுபட்டு, அக்பரை பரந்த அளவிலான அறிவுசார் மரபுகளை தெரிந்து வைத்திருந்தார். இந்த வெளிப்படைத்தன்மையும் சகிப்புத்தன்மையும் 1578 இல் டின்-இ இலாஹி (தெய்வீக நம்பிக்கை) உருவாக்கத்தில் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தது, இது மதரீதியாக வேறுபட்ட முகலாய சாம்ராஜ்யத்தை ஒன்றிணைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்ட ஒரு சமய மதமாகும்.

ஜஹாங்கீர் (1569-1627)

அக்பரின் மகனான ஜஹாங்கீர், பாரம்பரிய இஸ்லாமிய ஆய்வுகள், வரலாறு, இலக்கியம் மற்றும் கலைகளை உள்ளடக்கிய ஒரு சிறந்த கல்வியைப் பெற்றார். ஆசிரியர்கள் அவருக்கு கையெழுத்து, வில்வித்தை மற்றும் குதிரையேற்றம் போன்ற பாடங்களில் பயிற்சி அளித்தனர், நீதிமன்ற வாழ்க்கை மற்றும் போர் நடவடிக்கைகளுக்கு அவரை தயார்படுத்தினர்.

ஜஹாங்கீரின் கலை ஆர்வம் அவரது நேர்த்தியான கையெழுத்து மற்றும் சிறு ஓவியத்திற்கான அவரது ஆதரவில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. அவர் முகலாயயர்களின் கலை வளர்ச்சியில் தீவிரமாக பங்கேற்றார், அதற்கான ஆதாரங்கள் இன்றும் கம்பீரமாக நிற்கின்றன.

ஷாஜகான் (1592-1666)

உலக காதலர்களின் சின்னமான தாஜ்மஹாலுக்கு பின்னால் இருக்கும் ஷாஜஹான், தற்காப்புக் கலைகள், வரலாறு மற்றும் இலக்கியங்களை உள்ளடக்கிய விரிவான கல்வியைப் பெற்றார். அவர் கவிதை மற்றும் இசை போன்ற பரந்த அளவிலான கலை ஊடகங்களையும் வெளிப்படுத்தினார். இந்த தரமான கல்வி அவரை போர் நடவடிக்கைகளில் மட்டுமல்ல, அவரது ஆட்சியின் போது செழித்து வளர்ந்த கலைகளை பாராட்டுவதற்கும் ஆதரிப்பதற்கும் அவரை தயார்படுத்தியது.

ஔரங்கசீப் (1618-1707)

சக்திவாய்ந்த முகலாயப் பேரரசர்களில் இறுதியான அரசராக இருந்த ஔரங்கசீப், தனது முன்னோடிகளுடன் ஒப்பிடும்போது இஸ்லாமிய அடிப்படையிலான கல்வியைப் பெற்றார். பழமைவாத இஸ்லாமிய அறிஞர்களால் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட அவர், இஸ்லாமிய சட்டம் (ஷரியா) மற்றும் நீதித்துறையில் கவனம் செலுத்தினார்.

அவர் ஒரு பக்தியுள்ள முஸ்லீம் ஆனார், மதக் கொள்கைகளை கடுமையாக கடைப்பிடிப்பதற்காக அறியப்பட்டார். இருப்பினும், மதப் படிப்புகளுக்கு அதீத முக்கியத்துவம் கொடுத்ததால், அக்பர், ஜஹாங்கீர் மற்றும் ஷாஜஹான் ஆட்சிக் காலத்தில் செழித்தோங்கியிருந்த கலை மற்றும் அறிவியலின் ஆதரவில் சரிவு ஏற்பட்டது. ஔரங்கசீப் மத மரபுகளில் அதிக கவனம் செலுத்தியதால், முகலாயப் பேரரசு படிப்படியாக வலுவிழந்தது, மேலும் இந்து குடிமக்களுடன் உறவுகளை சீர்குலைத்தது.

பகதூர் ஷா I (1643-1712)

ஷா ஆலம் I என்றும் அழைக்கப்படும் பகதூர் ஷா I நன்கு கற்றறிந்த பேரரசராக இருந்தார், அவர் அந்த காலகட்டத்தின் முகலாய இளவரசருக்கு பொதுவான கல்வியைப் பெற்றார். அவரது ஆய்வுகள் இஸ்லாமிய இறையியல், நீதி மற்றும் இலக்கியம் ஆகியவற்றில் ஆழமானதாக இருந்ததால், முகலாய நீதிமன்றத்தின் வளமான அறிவார்ந்த மரபுகளை பிரதிபலிக்கின்றன.

முகலாய நிர்வாக மற்றும் கலாச்சார மொழியான அரபு மற்றும் பாரசீக மொழிகளில் அவர் நன்கு அறிந்திருந்தார். இந்த அறிவார்ந்த பின்னணி அவரது ஆட்சியை வளப்படுத்தியது மட்டுமின்றி, அவரை அறிஞர்கள் மற்றும் கவிஞர்களின் புரவலராக மாற்றியது.