இந்தியாவையே ஆண்ட முகலாயர்களாலும், ஆங்கிலேயர்களாலும் நேபாளத்தை தொடக்கூட முடியவில்லை... காரணம் என்ன தெரியுமா?

இந்திய வரலாறு என்பது பல்வேறு அரசர்கள் மற்றும் வம்சங்களால் எழுதப்பட்டுள்ளது. இந்தியா பல நூற்றாண்டுகளாக பல்வேறு ஆட்சியாளர்கள் மற்றும் பேரரசுகளால் ஆளப்பட்ட ஆட்சியாளர்களின் நீண்ட வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளது. மௌரியர்கள் மற்றும் குப்தர்கள் முதல் தொடங்கி முகலாயர்கள் மற்றும் ஆங்கிலேயர்கள் வரை, இந்திய துணைக் கண்டம் பல சக்திவாய்ந்த ஆட்சிகளின் எழுச்சி மற்றும் வீழ்ச்சியைக் கண்டுள்ளது.

இந்தியாவில் பல படையெடுப்பாளர்கள் நீண்ட காலம் ஆதிக்கம் செலுத்தினார்கள். குறிப்பாக, முகலாயப் பேரரசு இந்திய கலாச்சாரம், கட்டிடக்கலை மற்றும் நிர்வாகத்தில் அழிக்க முடியாத முத்திரையை உருவாக்கியுள்ளது, 18 ஆம் நூற்றாண்டில் முகலாயப் பேரரசு வீழ்ச்சியடையும் வரை கிட்டத்தட்ட 300 ஆண்டுகள் முகலாயர்கள் இந்தியாவின் பெரும் பகுதியை ஆட்சி செய்தார்கள் செய்தது.

முகலாயர்களின் வீழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து, 18 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் ஆட்சி தொடங்கியது, அதன்பின் ஆங்கிலேயர்கள் படிப்படியாக இந்தியாவின் மீது தங்கள் கட்டுப்பாட்டை விரிவுபடுத்தினர். ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியாவை சுமார் 200 ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தனர்.

இருப்பினும், இந்தியாவின் அண்டை நாடான ஒரு நாட்டை ஒருபோதும் எந்த அந்நிய சக்தியாலும் ஆளப்படவில்லை. குறிப்பாக, முகலாயர்களோ அல்லது ஆங்கிலேயர்களோ ஒருபோதும் இந்த நாட்டை ஒருபோதும் ஆள முடியவில்லை. அந்த உறுதியான நாடுதான் நேபாளம்.

நேபாளம் ஏன் ஒருபோதும் காலனித்துவப்படுத்தப்படவில்லை என்பதற்கு பல காரணிகள் உள்ளது. திபெத், இந்தியா மற்றும் சீனா இடையே ஒரு முக்கியமான வர்த்தக இணைப்பாக நிலைநிறுத்தப்பட்ட நேபாளம், அதிக முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டிருந்தது. இமயமலை மலைகள் மற்றும் அடர்ந்த காடுகளால் குறிக்கப்பட்ட அதன் புவியியல் நிலப்பரப்பு, அணுகலை சவாலானதாக மாற்றியது, அந்நிய படையெடுப்புகளைத் தடுக்கும் இயற்கை தடைகளை உருவாக்கியது.

ஊடக அறிக்கைகளின்படி, நேபாளத்தின் மீதான முதல் தாக்குதல் 1349 இல் ஷம்சுதீன் இலியாஸ் என்பவரால் நடத்தப்பட்டது, ஆனால் கூர்க்கா இராணுவம் அவரை தோற்கடித்து பின்வாங்க கட்டாயப்படுத்தியது. அறிக்கைகளின்படி, நேபாளத்தின் மீதான இரண்டாவது தாக்குதலை மிர் காசிம் நடத்தினார், ஆனால் கூர்க்கா இராணுவம் அவரையும் தோற்கடித்து பின்வாங்க கட்டாயப்படுத்தியது.

ஆங்கிலேயர்களும் நேபாளத்தை ஆள முயன்றனர் மற்றும் இரண்டு வருட போரில் ஈடுபட்டனர், ஆனால் அவர்கள் இறுதியில் தோல்வியடைந்தனர். ஆங்கிலேயர்களுக்கும், கூர்க்கர்களுக்கும் நடைபெற்ற போருக்குப் பிறகு ஆங்கிலேயர்கள் சில பகுதிகளை கையகப்படுத்தினர், அதன்பின் நேபாளத்தில் பிரிட்டிஷ் இராணுவத் தலையீடு குறித்த அச்சம் குறைவாகவே இருந்தது.

நேபாள மலைகளில் இராணுவப் படையெடுப்பின் சிரமங்கள் ஆங்கிலேயர்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தன. வரலாற்றாசிரியர்கள் "நட்பு இல்லாத அமைதி" என்று அழைத்த இந்த காலகட்டத்தை அழைத்தனர், ஆனால் ராணாக்களின் வருகையுடன், ஆங்கிலேயர்களிடம் காட்மண்டுவின் மனப்பான்மை குறிப்பிடத்தக்க வகையில் விரோதத்திலிருந்து இணக்கமாக மாறியது.

நேபாளத்தில் வர்த்தகத்தில் இருந்து லாபம் ஈட்ட ஆங்கிலேயர்கள் ஆரம்பத்தில் நம்பினர். ஆனால் போருக்கும், ராணாவை சமாதானப்படுத்தும் கொள்கைக்கும் பின்னர், அதைப் பாதுகாக்க இராணுவரீதியாக தலையிட வேண்டிய அவசியம் ஏற்படவில்லை. போருக்குப் பிறகு, ஒரு ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது, மேலும் நேபாளம் குமாவோன்-கர்வால் பகுதியை ஆங்கிலேயர்களிடம் ஒப்படைத்தது. அதற்கு ஈடாக, நேபாளம் மீது மேலும் எந்தத் தாக்குதலையும் நடத்த மாட்டோம் என்று ஆங்கிலேயர்கள் உறுதியளித்தனர்.