ஆந்தைகளால் ஏன் பகலில் பார்க்க முடிவதில்லை தெரியுமா? அதற்கு பின்னால் இவ்வளவு ரகசியம் இருக்கா?

ஆந்தைகள் ஒரு வினோதமான உயிரினங்கள், அவற்றின் இரவில் விழித்திருக்கும் பழக்கம் மற்றும் விதிவிலக்கான இரவு பார்வைக்கு புகழ் பெற்றவை. அதனால்தான் இரவில் விழித்திருக்கும் மனிதர்களை ஆந்தைகள் என்று அடைமொழி வைத்து அழைக்கிறார்கள்.

பகலில் ஆந்தைகளால் நன்றாகப் பார்க்க இயலாமை இருளில் வாழும் வாழ்க்கைக்கு பரிணாம வளர்ச்சியின் விளைவாகும். ஆந்தைகள் பெரிய கண்களைக் கொண்டிருக்கின்றன, அவை குறைந்த வெளிச்சத்தில் சிறப்பாக பார்ப்பதன் மூலம், இரவில் திறம்பட வேட்டையாட உதவுகின்றன.

இந்தக் கண்கள் கோள வடிவத்தைக் காட்டிலும் குழாய் வடிவில் உள்ளன, இது ஒளியைச் சேகரிக்கும் திறனை அதிகரிக்கிறது, ஆனால் பிரகாசமான பகலில் தெளிவாகப் பார்க்கும் திறனைக் கட்டுப்படுத்துகிறது. ஆந்தையின் கண்ணின் அமைப்பு மற்ற பறவைகளில் இருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது.

இரவு நேர பார்வைக்கு காரணம் என்ன?

ஆந்தைகள் அதிக எண்ணிக்கையிலான ராட் செல்களைக் கொண்டுள்ளன, அவை விழித்திரையில் உள்ள ஒளிச்சேர்க்கை செல்களாகும், அவை குறைந்த ஒளி நிலைகளுக்கு அதிக உணர்திறன் கொண்டவை. ராட் செல்கள் அதிக இருட்டில் மங்கலான அசைவுகளை கூட ஆந்தைகள் கண்டறிய அனுமதிக்கிறது. இருப்பினும், அவற்றில் குறைவான கூம்பு செல்கள் உள்ளன, அவை வண்ண பார்வைக்கு பொறுப்பானவை மற்றும் பிரகாசமான ஒளியில் அவை சிறப்பாக செயல்படுகின்றன. இந்த ஏற்றத்தாழ்வால் குறைந்த ஒளி சூழலில் ஆந்தைகள் சிறந்து விளங்கும் போது, ​​பகல் நேரத்தில் அவற்றின் பார்வை பாதிக்கப்படும்.

ஆந்தைகள் டேப்ட்டம் லூசிடம் எனப்படும் தனித்துவமான தழுவலைக் கொண்டுள்ளன, இது விழித்திரைக்கு பின்னால் உள்ள திசுக்களின் ஒரு அடுக்காகும், இது விழித்திரை வழியாக ஒளியை மீண்டும் பிரதிபலிக்கிறது, இது ஒளிச்சேர்க்கைகளுக்கு கிடைக்கும் ஒளியின் அளவை அதிகரிக்கிறது. இந்தத் தழுவல் அவர்களின் இரவுப் பார்வையை மேலும் மேம்படுத்துகிறது ஆனால் ஒளி அளவுகள் அதிகமாக இருக்கும் பகலில் பிரச்சினைகளை ஏற்படுத்தலாம். பிரதிபலித்த ஒளி அவர்களின் பார்வையை மூழ்கடித்து, அவை தெளிவாகப் பார்ப்பதை கடினமாக்குகிறது.

பகலில் பார்க்கக்கூடிய ஆந்தைகள்

ஆந்தைகளின் நடத்தை முறைகள் அவற்றின் காட்சி திறன்களுடன் நெருக்கமாக பிணைக்கப்பட்டுள்ளன. பேர்ன் ஆந்தை (டைட்டோ ஆல்பா) மற்றும் பெரிய கொம்பு ஆந்தை (புபோ வர்ஜீனியனஸ்) போன்ற பெரும்பாலான ஆந்தை இனங்கள் இரவுப் பறவைகள், அதாவது அவை இரவில் சுறுசுறுப்பாகவும் பகலில் ஓய்வாகவும் இருக்கும். இந்த இரவு நேர வாழ்க்கை அவர்கள் பகலில் நன்றாகப் பார்க்க வேண்டிய அவசியத்தை குறைக்கிறது.

இருப்பினும், சில இனங்கள், வடக்கு பருந்து-ஆந்தை (சுர்னியா உலுலா) மற்றும் வடக்கு பிக்மி-ஆந்தை (கிளாசிடியம் கலிஃபோர்னிகம்) போன்றவை பகல் நேர பறவைகளாகும், அதாவது அவை பகலில் அல்லது அந்தி நேரத்தில் சுறுசுறுப்பாக இருக்கும். இந்த இனங்கள் சற்று வித்தியாசமான கண் அமைப்புகளைக் கொண்டுள்ளன, அவை பிரகாசமான நிலையில் சிறப்பாக செயல்பட அனுமதிக்கின்றன, இருப்பினும் அவை இன்னும் மற்ற பகல் நேர பறவைகளைப் பார்ப்பதில்லை.

வாழ்விடங்களின் தாக்கம் ?

ஆந்தைகளின் வாழ்விடங்களும் அவற்றின் பார்வைத்திறனில் பங்கு வகிக்கின்றன. அமெரிக்காவின் பசிபிக் வடமேற்கில் காணப்படும் புள்ளிகள் கொண்ட ஆந்தை (ஸ்ட்ரிக்ஸ் ஆக்சிடென்டலிஸ்) போன்ற அடர்ந்த காடுகளில் வாழும் ஆந்தைகள், இருண்ட அடிப்பகுதி வழியாக செல்ல, இரவு பார்வையை பெரிதும் நம்பியுள்ளன. இதற்கு நேர்மாறாக, ஆர்க்டிக் டன்ட்ராவில் வசிக்கும் பனி ஆந்தை (புபோ ஸ்காண்டியாகஸ்) போன்ற இனங்கள், அவற்றின் சுற்றுச்சூழலின் தீவிர ஒளி நிலைமைகளுக்கு ஏற்றவாறு, பகல் மற்றும் இருளில் நீண்ட காலங்களை அனுபவிக்கின்றன.

வலுவான புலன்கள்

பகலில் பார்வைத்திறனில் குறைகள் இருந்தபோதிலும், அதனை ஈடுசெய்ய ஆந்தைகள் மற்ற உணர்ச்சி தழுவல்களை உருவாக்கியுள்ளன. அவற்றின் விதிவிலக்கான செவிப்புலன் முழு இருளிலும் இரையைக் கண்டுபிடிக்க அனுமதிக்கிறது. அவற்றின் காதுகளின் சமச்சீரற்ற நிலைப்பாடு ஒலிகளின் துல்லியமான அமைப்பை செயல்படுத்துகிறது, அவற்றின் பார்வை சிறந்ததாக இல்லாவிட்டாலும் அவற்றை வலிமைமிக்க வேட்டையாளர்களாக மாற்றுகிறது.