வரலாற்றில் இடம் பெறாமல் போன இந்தியாவின் டாப் 10 ராணிகள் இவர்கள்தான்... என்னவெல்லாம் செஞ்சிருக்காங்க பாருங்க!

Bravest Queens of Indian History in Tamil: பல இந்திய அரசர்கள் தங்கள் வீரத்தால் வரலாற்றில் அசைக்க முடியாத பெயரைப் பெற்றுள்ளனர். ஆனால் இந்திய வரலாற்றைப் பொறுத்தவரை பெண்களும் ஆண்களின் வீரத்திற்கு சற்றும் குறைவில்லாதவர்கள் என்று நிரூபித்துள்ளார்கள்.

வீரப்பெண்மணி என்றால் நமது நினைவிற்கு முதலில் வருவது ஜான்சி ராணி லட்சுமி பாய்தான். ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக அவர் மட்டுமே அவர் நினைவிற்கு வருகிறார். அவருக்கு இணையாகவும் சில சமயங்களில் அவரை மிஞ்சிய சில அரசிகள் நம் இந்திய வரலாற்றில் உள்ளனர்.

அவர்களின் பெயர்களும், வரலாறும் தெரிந்தோ, தெரியாமலோ இருட்டடிப்பு செய்யப்பட்டுவிட்டது. இந்த பதிவில் நாம் கொண்டாடத் தவறிய இந்திய வரலாற்றின் வீரமிக்க அரசிகள் யார் யாரென்று தெரிந்து கொள்ளலாம்.

ராணி அப்பாக்கா சௌதா

16 ஆம் நூற்றாண்டின் போர்வீரரான, ராணி அப்பாக்கா அவர்கள் இந்தியப் பெருங்கடலுக்கு அருகாமையில் உள்ள பகுதிகளை காலனித்துவப்படுத்தத் தொடங்கியபோது, போர்த்துகீசியர்களுக்கு எதிராக வீரமாக போரிட்டார். அவரது மகளான சின்ன அப்பாக்கா வளரும்போது இதை கேட்டே வளர்ந்தார்.

எனவே அவர் ராணியாக முடிசூட்டப்பட்டபோது, ​​போர்த்துகீசியர்களை எதிர்ப்பதில் உறுதியாக இருந்தார். அவரது செயல்களால் கோபமடைந்த போர்த்துகீசியர்கள் அவர் வாழ்ந்த அரண்மனையின் மீது போர் தொடுத்தார்கள்.

இந்த தாக்குதல்களில் முதல் தாக்குதல் 1556-ல் நடத்தப்பட்டது, அது பின்னரும் தொடர்ந்து. அவர் மீது நடத்தப்பட்ட அனைத்து தாக்குதல்களிலும் அவரே வெற்றிபெற்றார். இருப்பினும், அவரது வீரம் எப்போதும் அவருக்கு துணை நிற்கவில்லை, ஒருமுறை அவர் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதலில் அவர் கடுமையான காயமடைந்து, எதிரிகளால் சிறைபிடிக்கப்பட்டார்.

ராணி அஹில்யாபாய் ஹோல்கர்

அஹமத்நகரில் உள்ள ஜாம்கேட்டில் உள்ள சோண்டி கிராமத்தில் பிறந்த அஹில்யாபாய், பெண் கல்விக்கு எப்படி முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படவில்லை என்பதை கவனித்து வந்தார். அவர் தன் தந்தையால் வீட்டுக்கல்வி பெற்றிருந்தாலும், அவர் எப்போதும் மற்றவர்களின் நலனையும் விரும்பினார்.

அஹல்யா ஆட்சிக்கு வருவதைக் கண்ட எவரும் அவரின் விடாமுயற்சியே அவரை ராணியாக்கியது என்று கூறினார். இருப்பினும், அரச குடும்பத்தில் திருமணம் செய்துகொண்டு இளவரசனைப் பெற்றெடுத்தாலும், சில ஆண்டுகளில் கணவன், மாமனார், மகன் என அனைவரையும் இழந்தார்.

1767 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 11 ஆம் தேதி அவர் அரியணை ஏறியதும், மால்வாவில் உள்ள தனது மக்களின் வாழ்க்கையை முன்னேற்றுவதில் உறுதியாக இருந்தார். அவரது ஆட்சியின் மூலம், அவர் வம்சத்தையும், நாட்டு மக்களையும் கடுமையாக பாதுகாத்தார், தாக்குதல்களை எதிர்த்து, தனது படைபலத்தை விரிவுபடுத்தினார்.

ராணி தாராபாய் போன்ஸ்லே

சத்ரபதி சிவாஜியின் மருமகளான இவர் பெரும்பாலும் 'ரெயின்ஹா டோஸ் மராட்டியம்' அல்லது 'மராட்டியர்களின் ராணி' என்று அழைக்கப்பட்டார். 1700 ஆம் ஆண்டு சூழ்நிலை காரணமாக மராட்டிய சாம்ராஜ்ஜியத்தின் ஆட்சியை அவர் ஏற்றாலும், அவர் தனது மக்களுக்காக போராடும் போது ஒருபோதும் தளர்ந்ததில்லை.

அவர் ஆட்சி செய்த ஆண்டுகளில், முகலாயர்களின் மனநிலை தவறானது என்பதை நிரூபித்தார். தனது எதிரிகளிடமிருந்து தொடர்ந்து கற்றுக்கொண்டார் மற்றும் அவரது புத்திசாலித்தனமான உத்திகள் மராட்டிய இராணுவம் தெற்கு கர்நாடகத்தில் தங்கள் ஆட்சியை நிறுவ உதவியது.

சேது லட்சுமி பாய்

அவரது மக்கள் அவரை பெண்களின் உரிமைகளுக்காக வாதிடுபவர் என்று கருதினர். அவர் வேலை செய்யும் பெண்கள் மேலே படிப்பதை மிகவும் ஊக்குவித்தார், அவளுக்கு ஒரு ஊக்கம் இருந்தது. கல்லூரிக்குச் செல்லும் பெண்கள் அவரது அரண்மனையில் அவருடன் தேநீர் அருந்தலாம்.

அவரது ஆட்சி முழுவதும், அவர் பெண்களை மேலும் கல்வியைத் தொடர ஊக்குவித்தார், அவர்களை உள்ளூர் பதவிகளில் இருந்து அரசாங்க பதவிகளுக்கு உயர்த்தினார், இதன் மூலம் பெண்கள் அரசாங்க முடிவுகளில் சமமான முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டிருப்பதை உறுதி செய்தார்.

1927 ஆம் ஆண்டில், அவர் பெண் மாணவர்களுக்கு சட்டப் படிப்பைத் திறந்து வைத்தார், மேலும் திருவனந்தபுரத்தில் உள்ள மகளிர் கல்லூரியில் வரலாறு, இயற்கை அறிவியல், மொழிகள் மற்றும் கணிதம் பற்றிய வகுப்புகளைத் தொடங்க உத்தரவிட்டார்.

ராணி சென்னம்மா

கணவனும் மகனும் இறந்த தருணத்தில், சென்னம்மா ஒரு கடினமான சூழ்நிலையை எதிர்கொண்டார். வம்சத்தைத் தொடர அவர் ஒரு வாரிசைத் தத்தெடுக்க வேண்டும் அல்லது ஆட்சியை ஆங்கிலேயர்களிடம் இழக்க வேண்டும். அவர் முதல் வாய்ப்பை தேர்ந்தெடுத்தார். 1824 இல், அவர் சிவலிங்கப்பா என்ற பையனை தத்தெடுத்தார், ஆனால் இது கிழக்கிந்திய கம்பெனியை கோபப்படுத்தியது.

தன் ராஜ்ஜியமான கித்தூருக்கு சமஸ்தானமாக இருந்த அந்தஸ்தை இழக்க விரும்பாமல், ஆங்கிலேயர்களுக்கு சவால் விட்டார். ஆங்கிலேயர்கள் 21 அக்டோபர் 1824 அன்று 20,000 பேர் மற்றும் 400 துப்பாக்கிகளுடன் தாக்குதல் நடத்தினர்.

அவரால் ஒருமுறை ஆங்கிலேயர்களைச் சமாளிக்க முடிந்தது என்றாலும், அவர் இரண்டாவது முயற்சியில் தோல்வியடைந்தார், மேலும் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டு பைல்ஹோங்கல் கோட்டையில் வாழ்நாள் முழுவதும் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்.

ராணி துர்காவதி

அரச குடும்பத்தில் வளர்ந்து வந்த காலத்தில், ராணி துர்காவதி வீரம் மற்றும் பெருமை பற்றிய கதைகளைக் கேட்பார். எனவே, அவள் அரியணை ஏற வேண்டிய போது, அவள் தயாராக உணர்ந்தாள்.

20,000 குதிரைப்படை வீரர்கள் மற்றும் 1,000 போர் யானைகள் கொண்ட படையுடன், அவர் பலருக்கு அச்சுறுத்தலாக இருந்தார், ஆனால் இந்த படைபலம் அவரை அச்சமற்றதாக்கியது. எனவே அவர் தனது தலைநகரை சிங்கோர்கர் கோட்டையில் இருந்து கிழக்கே சௌராகருக்கு மாற்றியபோது, அக்பரின் இராணுவம் கோட்டையை உற்று நோக்குகிறது என்பதை அறிந்திருந்தும் அவள் அதனை நிறுத்துவதில்லை.

கோட்டையைக் கைப்பற்ற முகலாயப் படை நடத்திய போர்களின் போது, துர்காவதி இரண்டு அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டார். மெதுவான வேதனையான மரணத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்குப் பதிலாக, அவர் வயிற்றில் கத்தியால் குத்திக்கொண்டு தன் உயிரை மாய்த்துக் கொண்டார்.

நைகி தேவி

1173 ஆம் ஆண்டில், இளம் குரித் இளவரசர், முஹம்மது ஷஹாபுதீன் கோரி, இந்திய எல்லைக்குள் ஊடுருவுவதில் மும்முரமாக இருந்தார் மற்றும் அன்ஹில்வாரா படான் நகரத்தின் மீது தனது பார்வையை வைத்திருந்தார். அந்த நேரத்தில், நகரத்தின் விவகாரங்கள் சிறுவனாக இருந்த முலராஜா-II இன் கீழ் இருந்தன. அவரது தாயார் நைகி தேவி ராஜ்ஜியத்தின் அரசியாக இருந்தார்.

கோரி தனது தாக்குதலைத் தொடங்கியபோது, நைகி தேவி தனது இராணுவம் அவருக்குப் பொருந்தாது என்பதை அறிந்தார், மேலும் ஒரு தந்திரமான திட்டத்தைக் கொண்டு வர முடிவு செய்தார். அறிமுகமில்லாத நிலப்பரப்பில் அனுபவம் வாய்ந்த வீரர்களால் கூட போரை தொடர முடியாது என்பதை அவருடைய அனுபவம் கற்பித்தது.

எனவே அபு மலையின் அடிவாரத்தில் உள்ள கடாரகட்டாவின் கரடுமுரடான நிலப்பரப்பை அவர் தேர்ந்தெடுத்தார், அவருடைய இராணுவம் அந்த நிலப்பரப்பை நன்கு அறிந்திருந்தது. இறுதியில் அவர் யுக்தி வெற்றிபெற்றது, பல மணி நேர போருக்குப் பிறகு, கோரி தனது மெய்க்காப்பாளர்களுடன் தப்பி ஓடினார்.

ராணி சென்னபைராதேவி

சென்னபைராதேவி நீண்ட காலம் ஆட்சி செய்த இந்தியப் பெண்களில் ஒருவராக இருந்தார், மேலும் போர்த்துகீசியர்களால் ரெய்னா-டா-பிமென்டா அல்லது 'பெப்பர் குயின்' என்று அழைக்கப்பட்டார்.

தனது நீண்ட கால ஆட்சியின் மூலம், போர்த்துகீசிய கொடுங்கோல் ஆட்சியில் இருந்து தஞ்சம் புகுந்தவர்களுக்கு பாதுகாப்பான இடத்தை அளித்தார். அவருடைய நிலம் இந்த மக்களை வரவேற்றது, அவர்களுக்கு தேவையான அனைத்தையும் வழங்கியது. தன்னுடைய நாட்டு மக்களை மட்டுமின்றி தன்னுடைய நாட்டுக்கு தஞ்சம் புகுந்தவர்களையும் பாதுகாத்தார்.

ராம்கரின் ராணி அவந்திபாய்

அவரது கணவர் ராம்கரின் அரசர் விக்ரமாதித்ய லோதி நோய்வாய்ப்பட்டபோது, அவந்தி பாய், ராம்கரின் நிர்வாகத்தின் ஆட்சியைக் கைப்பற்றினார். இருப்பினும், ஆங்கிலேயர்கள் இதை விரும்பவில்லை மற்றும் ராஜ்ஜியத்திற்கு தங்கள் சொந்த நிர்வாகியை நியமித்தனர்.

இதனால் கோபமடைந்த ராணி, ஆங்கிலேயருக்கு எதிராகப் போரை அறிவித்து 4,000 பேர் கொண்ட ராணுவத்தை கட்டமைத்தார். அவர் தனது போருக்கு உதவ கொரில்லா போர் தந்திரங்களைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கியபோது அனைவரையும் ஆச்சரியப்ட்டனர்.

1858 இல் நடந்த ஒரு போரின் போது, அவள் தனது பாதுகாப்பை இழந்து ஆங்கிலேயேப் படைகளால் கைப்பற்றப்படும் நிலையில் இருந்தார். கைதாவதற்கு பதிலாக உயிரை விடுவது மேல் என்று அவர் தன்னை தானே மாய்த்துக் கொண்டார்.

வேலு நாச்சியார்

அவரது கணவர் முத்துவடுகநாத பெரிய ஓடய தேவர், போரில் வீரமரணம் அடைந்ததைத் தொடர்ந்து, வேலு நாச்சியாருக்கு ஒரு பணி இருந்தது. அவன் மரணத்திற்குப் பழிவாங்க நினைத்தார். எனவே, சோகமான சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து தனது மகனுடன் தப்பித்து, எட்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நவாப் படைகள் மீது தாக்குதல் நடத்தத் திரும்பினார்.

இந்திய வரலாற்றில் தற்கொலைக் குண்டுத் தாக்குதல் முதலில் நடத்தியது இவர்தான். அவருடைய இராணுவத் தளபதி குயிலி வேலு நாச்சியாரின் இலட்சியத்திற்காக தன்னுயிரை தியாகம் செய்ய முன்வந்து உயிரை நீத்தார்.