இந்தியாவின் முதல் திரைப்படத்தை உருவாக்கியது யார்? அந்த திரைப்படத்தின் பெயர் என்ன தெரியுமா?

இந்தியர்களையும், சினிமாவையும் ஒருபோதும் பிரிக்க முடியாது. இந்தியாவின் பண்பாடு, கலாச்சாரம், விழாக்கள் தொடங்கி அரசியல் வரை அனைத்திலுமே அரசியல் கலந்திருக்கிறது. இந்தியர்களை தினந்தோறும் பாதிக்கும் இந்த சினிமா இந்தியாவிற்குள் எப்படி நுழைந்தது என்று எப்போதாவது சிந்தித்து இருக்கிறீர்களா?

இந்தியத் திரையுலகம் என்பது, ஒரு திரைப்பட இயக்குனரால் ஒரே இரவிலேயோ அல்லது ஒரு போஸ்டரில் இடம்பெற்ற திரைப்பட நட்சத்திரத்தின் முகத்தின் மூலமோ தொடங்கவில்லை மாறாக, ஒரு வெள்ளைத் திரையின் மீது விழுந்த ஒளிக் கீற்றின் மூலமாகவும், அதுபோன்றதொரு காட்சியை அதுவரை கண்டிராத மக்கள் கூட்டத்தின் மூலமாகவும் அது தொடங்கியது. இந்தியாவில் உருவான முதல் திரைப்படம் என்பது, ஆச்சரியம், பல்வேறு தடைகள், தியாகம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய ஒரு காவியம் மட்டுமல்ல. இந்திய தேசம் வெள்ளித்திரையில் காட்சிப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று ஒரு தனி மனிதர் கொண்டிருந்த மகத்தான நம்பிக்கையின் கதையுமாகும்.

இந்தியாவில் சினிமாவின் அறிமுகம்

இந்தியா தனக்கெனத் சொந்தப் படங்களை உருவாக்கத் தொடங்குவதற்கு முன், நாடு பிறரிடமிருந்து உத்வேகம் பெற்றது. 1896-ஆம் ஆண்டு ஜூலை 7-ஆம் தேதி, மும்பையில் உள்ள வாட்சன் ஹோட்டலில், பிரான்ஸைச் சேர்ந்த லுமியர் சகோதரர்கள் ஆறு திரைப்படங்களைத் திரையிட்ட போது இந்திய சினிமாவின் வரலாறு தொடங்கியது. லுமியர் சகோதரர்கள் திரைப்படத் தயாரிப்பாளர்களாகவும், 'சினிமாட்டோகிராஃப்' கருவியைக் கண்டறிந்த பிரெஞ்சு கண்டுபிடிப்பாளர்களாகவும் திகழ்ந்தனர். பாரிஸில் தங்கள் திரைப்படங்களின் கலைநயம் மிகுந்த காட்சித் தரம் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றதைத் தொடர்ந்து, அந்த திரைப்படங்களை இந்தியாவில் திரையிடுவதற்காக அவர்கள் இந்தியாவிற்கு வருகை தந்தனர். இதற்கான நுழைவுச்சீட்டின் விலை அந்த காலகட்டத்திலேயே ஒரு ரூபாயாக இருந்தது. அந்த நிகழ்ச்சி மாபெரும் வெற்றி பெற்றது. அதைத் தொடர்ந்து, கொல்கத்தா மற்றும் சென்னையில் இந்தியாவில் திரைப்படங்கள் விரைவில் திரையிடப்பட்டன. அப்போது இந்தியாவிற்கு தேவையாக இருந்தது இந்தியர்களின் சினிமா கனவை நிஜமாகக்கும் ஒருவர்தான்.

தாதாசாகேப் பால்கே

இந்தியர்களின் சினிமா கனவை நிஜமாக்குபவராக பிறந்தவர்தான் தாதாசாகேப் பால்கே. தாதாசாகேப் பால்கே எனப் பிரபலமாக அழைக்கப்படும் துண்டிராஜ் கோவிந்த் பால்கே, 1870-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 30-ஆம் தேதி பிறந்தார். இவர் இந்தியத் திரைப்படத்துறையின் தந்தை எனக் கருதப்படுகிறார். திரைப்படத் தயாரிப்பாளராக மாறுவதற்கு முன்பு, அவர் அச்சுத்தொழில், புகைப்படக் கலைஞர் மற்றும் ஓவியர் எனப் பல தொழில்களைச் செய்து வந்தார். இருப்பினும், 1911-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் மாலை நேரத்திற்கு பிறகு அவர் எந்த தொழிலையும் செய்ய முன்வரவில்லை.

'தி லைஃப் ஆஃப் கிறிஸ்ட்(1902)' என்ற பிரெஞ்சுத் திரைப்படத்தை ஒரே நாளில் இருமுறை பார்த்த ஃபால்கே, திரைப்படங்கள் எடுக்கத் தூண்டப்பட்டார். அவர் தனது அச்சக வேலையை விட்டுவிட்டு லண்டனுக்குச் சென்றார். அங்கு ஒரு திரைப்படத்தை உருவாக்குவதற்கான தொழில்நுட்பங்களைக் கற்றுக்கொண்டார். இந்தியாவில், அவர் தனது ஆயுள் காப்பீட்டுத் திட்டங்களை அடமானம் வைத்தார், மேலும் தேவையான நிதியைப் பெறுவதற்காக அவரது மனைவி நகைகளை விற்றார்.

இந்தியாவின் முதல் திரைப்படம்

ஃபால்கே இந்தியாவிற்கான சினிமா துறையை உருவாக்க தீவிர முயற்சி மேற்கொண்டார், மேலும், அவர் அதனை ஏறக்குறைய தனி ஒருவராகவே செய்து முடித்தார். ஃபால்கே கதை, இயக்கம், தயாரிப்பு வடிவமைப்பு, ஒப்பனை, படத்தொகுப்பு மற்றும் படச் செயலாக்கம் ஆகிய பணிகளை மேற்கொண்டார்; அதேவேளையில், கேமராப் பணிகளைத் த்ரியம்பக் பி. மேற்கொண்டார்.

அவரது எண்ணங்கள் இந்தியப் புராணங்களில் ஆழமாக வேரூன்றியிருந்தது. அது, சமஸ்கிருத இதிகாசங்களில் போற்றப்படும் அறம் சார்ந்த மன்னரான ஹரிச்சந்திரனின் கதையாகும். விஸ்வாமித்திர முனிவர் உருவாக்கிய மிகக் கடுமையான சூழல்களில் சிக்கிக்கொண்டபோதும், பொய் பேசவோ அல்லது தனது கொள்கைகளைக் கைவிடவோ மறுத்த ஒரு நேர்மையான மன்னராக அவர் இருந்தார்.

தாதாசாகேப் பால்கே, 'ராஜா ஹரிச்சந்திரா' நாடகத்தில் முக்கிய கதாபாத்திரமாக நடிப்பதற்கு, மராத்தி மேடை நாடகக் கலைஞரான தத்தாத்ரேய தாமோதர் தப்கே என்பவரைத் தேர்வு செய்தார். ஆனால், ஹரிச்சந்திரனின் மனைவியான தாராமதி கதாபாத்திரத்தில் நடிக்க ஒரு பெண்ணை நடிக்க வைக்க அவரால் முடியவில்லை. அந்த காலகட்டத்தில் நடிப்பு ஒரு கண்ணியமான தொழிலாகக் கருதப்படாமல் இருந்ததே அதற்கு காரணமாகும்.

திரைப்படத்தில் நடிக்க எந்த பெண்ணும் முன்வராத நிலையில், பெண் கதாபாத்திரங்களை ஏற்று நடிக்க ஆண்களையே பயன்படுத்த வேண்டிய சூழல்ம் பால்கேவுக்கு ஏற்பட்டது; ஹரிச்சந்திரனின் மனைவி கதாபாத்திரத்தில் நடித்தவர், ஒரு உணவகத்தில் சமையல்காரராகப் பணியாற்றிய அண்ணா சலுங்கே என்ற கலைஞராவார். ஹரிச்சந்திரனின் மகனாக நடிப்பதற்கு, பால்கே தனது சொந்த மகனான பால்கச்சந்திரனையே பயன்படுத்திக்கொண்டார். இந்த திரைப்படத்திற்கான படப்பிடிப்புக்கூடம் மும்பையின் தாதர் பகுதியில் அமைக்கப்பட்டது. வெளிப்புறக் காட்சிகளின் படப்பிடிப்போ புனேக்கு அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் நடைபெற்றது.

இந்திய வரலாற்றை மாற்றிய திரைப்படத்தின் வெளியீடு

இந்தியாவின் முதல் திரைப்படம் 1913 ஏப்ரல் 21 அன்று பம்பாயில் உள்ள ஒலிம்பியா திரையரங்கில் திரையிடப்பட்டது; பின்னர் 1913 மே 3 அன்று கிர்கானில் அமைந்துள்ள 'கொரோனேஷன் சினிமாட்டோகிராஃப் அண்ட் வெரைட்டி ஹால்' திரையரங்கில் பொதுமக்களுக்காக வெளியிடப்பட்டது. இது வணிக ரீதியாகப் பெரும் வெற்றி பெற்றதுடன், இந்தியாவில் திரைப்படத் துறைக்கான ஆரம்பப் புள்ளியாகவும் மாறியது.

பால்கேவின் விளம்பர உத்தி

இந்த திரைப்படத்தின் முதல் திரையிடல் அவ்வளவு எளிதானதாக அமையவில்லை. பெரிய அளவில் விளம்பரங்கள் செய்யப்பட்டிருந்தும், முதல் காட்சிக்குக் கிடைத்த வரவேற்பு மந்தமாகவே இருந்தது. முதல் காட்சி மூலம் வெறும் ₹3 மட்டுமே வருவாயாகக் கிடைத்தது. காட்சியை ரத்து செய்வது அல்லது நுழைவுச்சீட்டு விலையைக் குறைப்பது போன்ற யோசனையை, அவர் நிராகரித்துவிட்டார். முக்கால் அங்குல அகலமும், இரண்டு மைல் நீளமும் கொண்டதாக விரியும் 57,000 புகைப்படங்களை, ஒரே ஒரு இந்திய அணா விலையில் மக்கள் வந்து கண்டு களிக்குமாறு அழைப்பு விடுக்கும் விளம்பரம் ஒன்றை அவர் குஜராத்தி மொழியில் வெளியிட்டிருந்தார். அவர் தனது நடிகர்களைக் கொண்டு, படத்தின் சில காட்சிகளை அந்த ஊரின் மத்தியில் நடித்துக்காட்டவும் செய்தார். அந்த விளம்பர உத்தி சிறப்பான பலன்களை அளித்தது, இதனால் வசூலும் ₹300-ஆக உயர்ந்தது.

திரைப்படத்தின் இமாலய வெற்றி

இந்த திரைப்படம் பற்றிய செய்தி வேகமாக பரவியது. ராஜா ஹரிச்சந்திரா திரைப்படம் அரங்கு நிறைந்த காட்சிகளாக ஓடியது, அதன்பிறகு பன்னிரண்டு நாட்களுக்கு தொடர்ச்சியாக திரையிடப்பட்டது. அதனைத் தொடர்ந்து புனே, கொழும்பு, லண்டன் மற்றும் ரங்கூன் ஆகிய இடங்களிலும் இப்படம் திரையிடப்பட்டது. பால்கே இந்த திரைப்படத்திற்குத் திரைக்கதை எழுதி, தயாரித்து, இயக்கி, படத்தொகுப்பு செய்து, விநியோகித்தார். இது வணிகரீதியாகவும், விமர்சனரீதியாகவும் பெரும் வெற்றி பெற்றது.

இந்தியாவின் சினிமாத் துறையை உருவாக்க வேண்டுமென்ற ஒரு தனிநபரின் கனவு இந்தியாவின் வரலாற்றையே மாற்றியது. இந்திய திரைப்படத் துறைக்கு அவரது அசாதாரண பங்களிப்பு காரணமாக இன்றும் அவரது பெயரில் தாதா சாகேப் பால்கே விருது வழங்கப்படுகிறது. இது இந்திய சினிமாவின் மிகவும் உயரிய விருதுகளில் ஒன்றாக கருதப்படுகிறது.