இந்தியாவையே கட்டியாண்ட முகலாயர்கள் வீழ்ச்சியடைய இந்த 7 தவறுகள்தான் காரணமாம்... எப்படி அழிஞ்சிருக்கு பாருங்க!

முகலாயப் பேரரசு இந்திய வரலாற்றில் மிகப்பெரிய மற்றும் சக்திவாய்ந்த பேரரசுகளில் ஒன்றாகும். முகலாயர்களை தவிர்த்து விட்டு இந்திய வரலாற்றை ஒருபோதும் நினைவுகூர முடியாது. ஆங்கிலேயர்களுக்கு முன்னர் இந்தியாவை நீண்ட காலம் ஆண்டவர்கள் முகலாயர்கள்தான்.

அவர்கள் 16 முதல் 18 ஆம் நூற்றாண்டு வரை இந்திய துணைக் கண்டத்தின் பெரும்பகுதியையும் ஆப்கானிஸ்தானின் சில பகுதிகளையும் ஆட்சி செய்ததுதார்கள். இந்திய வரலாற்றின் சிறந்த ஆட்சியாளர்களில் ஒருவராக கருதப்படும் அக்பரின் ஆட்சியின் கீழ் பேரரசு அதன் பெருமை மற்றும் செழிப்பின் உச்சத்தை அடைந்தது.

இருப்பினும், அவரது மரணத்திற்குப் பிறகு, பல கலாச்சார மற்றும் அரசியல் காரணிகளால் பேரரசு வீழ்ச்சியடையத் தொடங்கியது. முகலாயப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்த முக்கிய காரணங்கள் என்னென்ன என்று இந்த பதிவில் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

முகலாயர்கள் யார்?

மத்திய ஆசியாவிலிருந்து தோன்றிய முகலாயர்கள் தைமூர் மற்றும் செங்கிஸ்கான் ஆகியோரின் வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர்கள், முகாலய வம்சத்தை உருவாக்கிய பாபர் இருவரின் வழித்தோன்றல் ஆவார். பாபர் 1526 இல் பானிபட் போரில் டெல்லியின் சுல்தானான இப்ராகிம் லோடியை தோற்கடித்து முகலாயப் பேரரசின் அடித்தளத்தை அமைத்தார்.

அக்பர், ஜஹாங்கீர், ஷாஜஹான் மற்றும் ஔரங்கசீப் போன்ற அடுத்தடுத்த பேரரசர்களின் தலைமையின் கீழ், முகலாயப் பேரரசு இந்திய துணைக்கண்டத்தின் பெரும்பகுதியை ஆக்கிரமித்து அதன் உச்சத்தை எட்டியது. முகலாயர்கள் கலை, கட்டிடக்கலை மற்றும் இலக்கியத்தின் ஆதரவிற்காக அறியப்பட்டனர், அவர்களின் ஆட்சியின் போது கட்டப்பட்ட தாஜ்மஹால் மற்றும் செங்கோட்டை போன்றவை இன்றும் இந்தியாவின் முக்கியமான நினைவுச்சின்னங்களாக இருக்கிறது.

ஔரங்கசீப்பின் மதக் கொள்கைகள்

ஔரங்கசீப் 1658 முதல் 1707 வரை ஆட்சி செய்த மாபெரும் கடைசி முகலாய பேரரசராக இருந்தார். அவர் ஒரு தீவிர இஸ்லாமியராக இருந்தார், அவர் தனது மதக் கருத்துக்களை தனது குடிமக்கள் மீது திணிக்க முயன்றார். அவர் தனது முன்னோர்கள் பின்பற்றிய மத சகிப்புத்தன்மை மற்றும் நல்லிணக்கக் கொள்கைகளை மாற்றினார். அவர் இந்துக்கள், சீக்கியர்கள் மற்றும் பிற முஸ்லீம் அல்லாதவர்களை துன்புறுத்தினார், மேலும் அவர்கள் மீது கடுமையான வரிகளை விதித்தார்.

அவர் பல இந்து மற்றும் சீக்கிய கோவில்கள் மற்றும் பள்ளிகளை அழித்தார், மேலும் அவர் இஸ்லாத்திற்கு எதிரானது என்று கருதிய இசை, கலை மற்றும் இலக்கியங்களை தடை செய்தார். இந்தக் கொள்கைகள் அவரது குடிமக்களை கோபப்படுத்தியது, மேலும் பேரரசின் பல்வேறு பகுதிகளில் கிளர்ச்சிகளுக்கு வழிவகுத்தது. முகலாய பேரரசின் வீழ்ச்சிக்கு ஆர்மபப்புள்ளியாக இருந்தது. கடந்த காலத்தில் மட்டுமல்ல எப்போதுமே ஆட்சியாளர்களிடம் மதவெறி அதிகரிக்கும் போது அது இராஜ்ஜியத்தை அழிவை நோக்கி அழைத்துச் செல்லும்.

பலவீனமான வாரிசுகள் மற்றும் திறமையற்ற ஆட்சியாளர்கள்

முகலாயப் பேரரசில் ஒரு நிலையான வாரிசு ஆட்சி இல்லை, இது அரியணையின் வாரிசுகளுக்கு இடையே அடிக்கடி சண்டைகள் மற்றும் போர்களை விளைவித்தது. ஔரங்கசீப்பின் மரணத்திற்குப் பிறகு, பலவீனமான மற்றும் திறமையற்ற ஆட்சியாளர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தனர், அவர்கள் பேரரசின் ஒற்றுமையையும் ஸ்திரத்தன்மையையும் பராமரிக்கும் திறமையற்றவர்களாக இருந்தனர்.

அவர்கள் தங்கள் சொந்த நலன்கள் மற்றும் லட்சியங்களைக் கொண்ட ஊழல் மற்றும் சக்திவாய்ந்த பிரபுக்களால் ஏமாற்றப்பட்டனர். நாளடைவில் முகலாயப் பேரரசர்கள் தங்கள் அதிகாரத்தையும் கௌரவத்தையும் இழந்து, பிரபுக்களின் கைகளில் வெறும் பொம்மைகளாக மாறினர்.

பொருளாதார வீழ்ச்சி மற்றும் ஊழல்

முகலாயப் பேரரசு ஒரு காலத்தில் செழிப்பான வர்த்தகம், விவசாயம் மற்றும் தொழில்துறையுடன் உலகின் பணக்கார மற்றும் மிகவும் வளமான பேரரசாக இருந்தது. இருப்பினும், பிற்கால முகலாய ஆட்சியாளர்களின் கீழ், பேரரசின் பொருளாதாரம் கடுமையாக வீழ்ச்சியடைந்தது. ஔரங்கசீப் மற்றும் அவரது வாரிசுகளால் விதிக்கப்பட்ட கடுமையான வரிகள் விவசாயிகளையும் வணிகர்களையும் வறுமையில் ஆழ்த்தியது மற்றும் மாநிலத்தின் வருவாயைக் குறைத்தது.

அடிக்கடி நடந்த போர்களும், படையெடுப்புகளும் பேரரசின் கருவூலத்தையும் வளங்களையும் காலி செய்தது. அதிகாரிகள் மற்றும் உயரதிகாரிகளின் ஊழல் மற்றும் தவறான நிர்வாகம் பொருளாதார நிலையை மேலும் மோசமாக்கியது.

பிராந்திய சக்திகளின் எழுச்சி மற்றும் வெளிநாட்டு படையெடுப்புகள்

முகலாயப் பேரரசு பலவீனமடைந்ததால், பல பிராந்திய சக்திகள் தோன்றி அதன் அதிகாரம் மற்றும் மேலாதிக்கத்திற்கு சவால் விட்டன. மராத்தியர்கள், சீக்கியர்கள், ராஜபுத்திரர்கள், ஜாட்கள் மற்றும் வங்காள நவாப்கள் தங்கள் சுதந்திரத்தை நிலைநாட்டினர் மற்றும் முகலாயர்களின் பகுதியில் தங்கள் பிரதேசங்களை விரிவுபடுத்தினர். அவர்கள் முகலாயர்களுக்கு எதிராக பலம் வாய்ந்த கூட்டணிகளை உருவாக்கினர், மேலும் அவர்களுடன் பல போர்களை நடத்தினர்.

அது மட்டுமின்றி பெர்சியர்கள், ஆப்கானியர்கள் மற்றும் ஆங்கிலேயர்களிடமிருந்து முகலாயர்கள் வெளிநாட்டு படையெடுப்புகளையும் எதிர்கொண்டனர். முகலாயப் பேரரசு அதன் பரந்த நிலங்களையும் அதன் இராணுவ வலிமையையும் இழந்து, பலவீனமாக மாறியது.

கலாச்சார மற்றும் மத மோதல்கள்

முகலாயப் பேரரசு பல்வேறு மதங்கள், மொழிகள் மற்றும் கலாச்சாரங்களைச் சேர்ந்த மக்கள் அதன் ஆட்சியின் கீழ் வாழ்ந்த பல்வேறு மற்றும் பன்முக கலாச்சாரங்கள் நிறைந்த பேரரசாக இருந்தது. முகலாய ஆட்சியாளர்கள், குறிப்பாக அக்பர் மற்றும்ம் ஷாஜஹான் தங்கள் குடிமக்களிடையே சகிப்புத்தன்மை மற்றும் நல்லிணக்க கலாச்சாரத்தை ஊக்குவிக்க முயன்றனர், மேலும் கலை, இலக்கியம் மற்றும் கட்டிடக்கலை ஆகியவற்றின் வளர்ச்சியை ஊக்குவித்தனர்.

இருப்பினும், பிற்கால முகலாய ஆட்சியாளர்களின் கீழ், பேரரசின் கலாச்சாரம் மோசமடைந்தது மற்றும் கடினமான மற்றும் சகிப்புத்தன்மையற்றதாக மாறியது. ஔரங்கசீப் மற்றும் அவரது வாரிசுகளின் மதக் கொள்கைகள் முஸ்லீம்களுக்கும் முஸ்லிம் அல்லாதவர்களுக்கும் இடையே பிளவை உருவாக்கி, வகுப்புவாத வன்முறைக்கும் வெறுப்புக்கும் வழிவகுத்தது. முகலாயப் பேரரசு அதன் கலாச்சார அடையாளத்தையும் ஒற்றுமையையும் இழந்து, துண்டு துண்டாக மாறியது.

இராணுவ பலவீனம்

முகலாயப் பேரரசு ஒரு மையப்படுத்தப்பட்ட மற்றும் திறமையான நிர்வாகத்தைக் கொண்டிருந்தது, அது நீதி மற்றும் தகுதியின் கொள்கைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. முகலாய ஆட்சியாளர்கள் திறமையான மற்றும் விசுவாசமான அதிகாரிகள் மற்றும் தளபதிகளை நியமித்தனர், அவர்கள் தங்கள் கடமைகளையும் பொறுப்புகளையும் நேர்மையுடனும் விடாமுயற்சியுடனும் நிறைவேற்றினர். குதிரைப்படை, காலாட்படை, பீரங்கி மற்றும் யானைகளின் பெரிய மற்றும் நன்கு பராமரிக்கப்பட்ட படைகளுடன் முகலாய இராணுவம் உலகின் மிகவும் சக்திவாய்ந்த மற்றும் ஒழுக்கமான இராணுவங்களில் ஒன்றாகும்.

இருப்பினும், பிற்கால முகலாய ஆட்சியாளர்களின் கீழ், பேரரசின் நிர்வாகமும் இராணுவமும் பலவீனமாகவும் பயனற்றதாகவும் மாறியது. அதிகாரிகளும் தளபதிகளும் ஊழல்வாதிகளாகவும், விசுவாசமற்றவர்களாகவும், தங்கள் கடமைகளையும் பொறுப்புகளையும் புறக்கணித்தனர். இதனால் இராணுவம் பலவீனமானது, மோசமான பயிற்சி பெற்றது மற்றும் அதன் எதிரிகளின் பலமான இராணுவத்தை சமாளிக்க முடியவில்லை.

பிரிட்டிஷ் ஆதிக்கம்

ஆங்கிலேயர்கள் முகலாயப் பேரரசின் கடைசி மற்றும் மிகவும் வலிமையான எதிரிகளாக இருந்தார்கள். ஆங்கிலேயர்கள் 17 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் கிழக்கிந்திய கம்பெனி என்ற போர்வையில் வர்த்தகர்களாக இந்தியாவிற்கு வந்தனர். அவர்கள் படிப்படியாக இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் தங்கள் வர்த்தக நிலைகளையும் தொழிற்சாலைகளையும் நிறுவினர், மேலும் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார செல்வாக்கையும் கட்டுப்பாட்டையும் பெற்றனர். அவர்கள் முகலாயப் பேரரசின் பலவீனம் மற்றும் ஒற்றுமையின்மையைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, அதன் உள் விவகாரங்கள் மற்றும் மோதல்களில் தலையிட்டனர்.

அவர்கள் முகலாயர்களுடனும் அவர்களது கூட்டாளிகளுடனும் பல போர்களை நடத்தி அவர்களை தோற்கடித்தனர். அவர்கள் முகலாய பிரதேசங்களை இணைத்து ஆக்கிரமித்து, அவர்களின் சட்டங்களையும் கொள்கைகளையும் அவர்கள் மீது திணித்தனர். அவர்கள் இந்திய மக்களையும் சுரண்டினார்கள், ஒடுக்கினார்கள், அவர்களுடைய செல்வத்தையும் வளங்களையும் கொள்ளையடித்தார்கள். ஆங்கிலேயர்கள் இறுதியில் 1857 இல் முகலாயப் பேரரசை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தனர், அது 1947 வரை நீடித்தது.

முகலாயப் பேரரசின் முடிவு

கடைசி முகலாயப் பேரரசர், பகதூர் ஷா ஜாஃபர் என்றும் அழைக்கப்படும் பகதூர் ஷா II, 1837 இல் வீழ்ச்சியடைந்த முகலாயப் பேரரசின் அரியணையில் அமர்ந்தார். அவரது ஆட்சி இந்தியாவில் அரசியல் உறுதியற்ற தன்மை மற்றும் வளர்ந்து வரும் பிரிட்டிஷ் செல்வாக்கால் ஒடுக்கப்பட்டது.

1857 ஆம் ஆண்டின் இந்தியக் கிளர்ச்சி, சிப்பாய் கலகம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது, பகதூர் ஷா II பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு எதிரான எழுச்சியின் தலைவராக அறிவிக்கப்பட்டார். இருப்பினும், கிளர்ச்சியானது ஆங்கிலேயர்களால் கொடூரமாக ஒடுக்கப்பட்டது, பகதூர் ஷா II பர்மாவின் ரங்கூனுக்கு நாடுகடத்தப்படுவதற்கு வழிவகுத்தது அங்கு அவர் 1862 இல் இறந்தார். அவரது மரணத்துடன், முகலாயப் பேரரசு முடிவுக்கு வந்தது.