முகலாய அரசர்கள் எல்லோரும் எப்படி இறந்தார்கள் தெரியுமா? நிறைய முகலாய அரசர்கள் ஒரே மாதிரிதான் செத்திருக்காங்க..

இந்தியாவை ஆண்டவர்களில் முகலாயர்கள் மிகவும் முக்கியமானவர்கள், கிட்டதட்ட 300 ஆண்டுகள் இந்தியாவை ஆண்ட முகலாயப் பேரரசு நாளடைவில் ஆங்கிலேயர்களின் ஆதிக்கத்தாலும், திறமையற்ற ஆட்சியாளர்களாலும் வீழ்ச்சியடைந்தது.

முகலாயப் பேரரசர்களின் மரணம் பல ஆண்டுகளாக வரலாற்றாசிரியர்களுக்கும் நிபுணர்களுக்கும் ஒரு வசீகரமான விஷயமாக இருந்து வருகிறது. பேரரசின் நீண்ட வரலாறு படுகொலைகள் மற்றும் போர்களால் நிரம்பியுள்ளது, மேலும் பாபர் முதல் ஔரங்கசீப் வரையிலான ஆட்சியாளர்கள் ஒரு வளமான ஆட்சிக்குப் பிறகு இயற்கையான மரணம் அடைந்தாலும், பிற்கால முகலாய ஆட்சியாளர்கள் பலர் சோகமான முடிவை சந்தித்தனர்.

முகலாய ஆட்சியாளர்கள் இறந்த போதெல்லாம், அவரது மரணம் எப்போதும் கடினமான விஷயமாக மாறினாலும், வாரிசு செயல்முறையை சுமூகமாக முடிக்க ஒரு காலத்திற்கு ரகசியமாக வைக்கப்பட்டது. இந்த பதிவில் முகலாயப் பேரரசர்கள் எப்படி மரணமடைந்தார்கள் என்று தெரிந்து கொள்ளலாம்.

பாபர்

இந்தியாவில் முகலாயப் பேரரசை நிறுவிய பாபரின் மரணம் ஒரு சுவாரஸ்யமான கதை. அவரது மகன் ஹுமாயூன் ஒருமுறை விஷம் குடித்து இறக்கும் தருவாயில் இருந்தார். பாபர் சர்வவல்லமையுள்ள இறைவனிடம் பிரார்த்தனை செய்ததாகவும், தனது மகனின் உடல்நிலைக்கு ஈடாக தனது உயிரை பரிமாறிக்கொள்ள தயாராக இருந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது.

ஆச்சரியமளிக்கும் விதமாக, ஹுமாயூன் குணமடைந்தார், ஆனால் பாபர் நோய்வாய்ப்பட்டார். அவர் தனது 47வது வயதில் டிசம்பர் 26, 1530 இல் இறந்தார், பின்னர் ஹுமாயூன் ஆட்சிக்கு வந்தார், பின்னர் அவர் நாடுகடத்தப்பட்டு பிறகு பெரும் போராட்டத்துக்கு பிறகு மீண்டும் ஆட்சியை கைப்பற்றினார். பாபர் ஆரம்பத்தில் ஆக்ராவில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார், ஆனால் பின்னர், அவரது சடலம் காபூலுக்கு மாற்றப்பட்டது மற்றும் 1539 மற்றும் 1544 க்கு இடையில் பாக்-இ பாபரில் மீண்டும் புதைக்கப்பட்டது.

ஹுமாயூன்

ஜனவரி 24, 1556 அன்று, இரண்டாவது முகலாயப் பேரரசரான ஹுமாயூன், புத்தகங்களுடன், நூலகத்தின் படிக்கட்டில் இறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, ​​தொழுகைக்கான அழைப்பு கொடுக்கப்பட்டது. அவர் அழைப்பை எங்கு, எப்போது கேட்டாலும், பயபக்தியுடன் முழங்காலிட்டு வணங்குவது அவரது வழக்கம். அப்போதும் மண்டியிட முயன்று, அவர் தனது கால்களைப் பிடிக்க முயன்று, பல படிகள் கீழே நழுவி, கரடுமுரடான கல் விளிம்பில் மோதினார்.

மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு அவர் இறந்தார். அவரது உடல் டெல்லியில் உள்ள ஹுமாயூனின் கல்லறையில் புதைக்கப்பட்டது, இது முகலாய கட்டிடக்கலையின் முதல் பெரிய தோட்ட கல்லறையாகும், இது தாஜ்மஹால் மற்றும் பல இந்திய நினைவுச்சின்னங்களுக்கு முன்னோடியாக அமைந்தது. இது அவரது தலைமை மனைவியான பேகா பேகத்தால் நியமிக்கப்பட்டது.

அக்பர்

இந்தியாவில் முகலாய அரசை பேரரசாக மாற்றியவர் அக்பர்தான். முகலாயப் பேரரசரான அக்பர் 1605 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 3 ஆம் தேதி வயிற்றுப்போக்கால் நோய்வாய்ப்பட்டார். அவர் அதிலிருந்து மீளவே இல்லை மற்றும் அக்டோபர் 27, 1605 இல் இறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. ஆக்ராவில் உள்ள சிக்கந்த்ராவில் உள்ள அவரது கல்லறையில் அவர் அடக்கம் செய்யப்பட்டார்.

ஜஹாங்கீர்

அக்பருக்குப் பிறகு ஜஹாங்கீர் ஆட்சிக்கு வந்தார், மேலும் அவரது குடிப்பழக்கத்தால் அவரது ஆரோக்கியம் சீர்குலைந்தது. இறுதியில், அவர் காஷ்மீர் மற்றும் காபூலுக்குச் சென்று தனது ஆரோக்கியத்தை மீட்டெடுக்க முயன்றார். அவர் காபூலில் இருந்து காஷ்மீர் சென்றார் ஆனால் கடுமையான குளிர் காரணமாக லாகூர் திரும்ப முடிவு செய்தார். லாகூர் செல்லும் போது, ​​ஜஹாங்கீர் 1627 இல் பிம்பர் அருகே இறந்தார். அவர் லாகூர் புறநகர் பகுதியான ஷாஹ்தாரா பாக் என்ற இடத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார்.

ஷாஜஹான்

ஜஹாங்கீரின் மகனான ஷாஜஹான், முகலாய ஆட்சி மட்டுமின்றி இந்திய வரலாற்றிலும் முக்கிய அரசராக விளங்கினார். 1658 இல் அவர் நோய்வாய்ப்பட்டபோது, ​​அவரது மகன்களுக்கு இடையே ஒரு வாரிசுப் போர் வெடித்தது, அதில் ஒளரங்கசீப் வெற்றி பெற்றார். ஷாஜகான் தனது நோயிலிருந்து முழுமையாக குணமடைந்தாலும், ஔரங்கசீப் அவரை ஆட்சி செய்ய தகுதியற்றவர் என்று அறிவித்து ஆக்ரா கோட்டையில் சிறையில் அடைத்தார்.

மீண்டும் ஜனவரி 1666 இல், ஷாஜகான் நோய்வாய்ப்பட்டார். படுக்கையில் இருந்த அவரது உடல்நிலை தொடர்ந்து மோசமடைந்தது, மேலும் அவர் ஜனவரி 22, 1666 அன்று தனது 74 வயதில் இறந்தார்.

ஔரங்கசீப்

ஔரங்கசீப் தலைமையின் கீழ் முகலாயப் பேரரசு அதிகாரத்தில் உச்சத்தைத் தொட்டது, அவரது மரணம் இயற்கை மரணமாக இருந்தது. நோய்வாய்ப்பட்டு இறக்கும் போது கூட, அவர் இன்னும் உயிருடன் இருப்பதாக மக்கள் அறிந்திருக்கும் படி செய்தார், ஏனென்றால் இதனால் மற்றொரு வாரிசுப் போரின் கொந்தளிப்பு ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது. அவர் தனது 88வது வயதில் அகமதுநகருக்கு அருகிலுள்ள பிங்கரில் உள்ள தனது இராணுவ முகாமில் 1707 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 3 ஆம் தேதி இறந்தார்.

அவர் இறக்கும் போது, ​​அவர் 300 ரூபாய் மட்டுமே வைத்திருந்தார், அது பின்னர் அவரது அறிவுறுத்தலின்படி தானமாக வழங்கப்பட்டது, மேலும் அவர் இறப்பதற்கு முன், அவர் தனது இறுதிச் சடங்கிற்கு ஊதாரித்தனமாக செலவு செய்ய வேண்டாம், எளிமையாக இருக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டார்.

ஆசம் ஷா

ஒளரங்கசீப்பின் மரணத்திற்குப் பிறகு, அவரது மூன்றாவது மகன் ஆசம் ஷா தன்னைப் பேரரசராக அறிவித்து அரியணையைக் கைப்பற்றினார். சர்ச்சைக்குரிய வாரிசைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட அரசியல் போராட்டங்களில், அவரும் அவரது மகன் இளவரசர் பிதார் பக்தும் ஜூன் 8, 1707 அன்று ஜஜாவ் போரில் அவரது மூத்த ஒன்றுவிட்ட சகோதரர் இளவரசர் முஹம்மது முவாஸம் என்பவரால் தோற்கடிக்கப்பட்டு கொல்லப்பட்டனர், அதன் பின்னர் அவர் முகலாய அரியணையில் அமர்ந்தார்.

பகதூர் ஷா I

முகலாய பேரரசர் முதலாம் பகதூர் ஷா ஜனவரி 1712 இல் லாகூரில் இருந்தபோது அவரது உடல்நிலை மோசமடைந்தது. பிப்ரவரி 24 அன்று, அவர் தனது இறுதி பொதுத் தோற்றத்தை வெளிப்படுத்தினார் மற்றும் பிப்ரவரி 27-28 இரவு இறந்தார்.

ஜஹந்தர் ஷா

ஜஹந்தர் ஷா ஜனவரி 10, 1713 அன்று ஆக்ராவில் நடந்த போரில் சயீத் சகோதரர்களின் ஆதரவுடன் அவரது மருமகனான ஃபருக்சியரால் தோற்கடிக்கப்பட்டார். அவர் டெல்லிக்கு தப்பிச் சென்றார், அங்கு அவர் கைது செய்யப்பட்டு புதிய பேரரசரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டார், அங்கு அவர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். அவர் ஒரு மாதம் சிறையில் வாழ்ந்தார், பிப்ரவரி 11, 1713 அன்று, அவரைக் கொலை செய்ய ஆட்கள் அனுப்பப்பட்டனர்.

ஃபரூக்சியார்

சக்தி வாய்ந்த சயீத் சகோதரர்களுடன் ஃபரூக்சியருக்கு மோதல் ஏற்பட்டது, இருவரும் ஒருவரையொருவர் விஞ்சி எதிரிகளை தோற்கடிக்க முயன்றனர். பிப்ரவரி 28, 1719 அன்று, சயீத் சகோதரர்களின் கூட்டாளியான அஜித் சிங், செங்கோட்டையில் ஃபரூக்சியரை முற்றுகையிட்டார், இரவு நீண்ட போருக்குப் பிறகு அரண்மனை மைதானத்திற்குள் நுழைந்தார். பேரரசர் தனது தாய், மனைவிகள் மற்றும் மகள்களுடன் ஹரேமில் மறைந்திருந்தார், அங்கிருந்து அவர் ஒரு சிறிய அறைக்கு இழுத்துச் செல்லப்பட்டார். அவர் சித்திரவதை செய்யப்பட்டு ஊசியால் குருடாக்கப்பட்டார். இறுதியில் அவர் ஏப்ரல் 19 அன்று தனது 35 வயதில் காலமானார்.

ரஃபி உத்-தராஜத்

ரஃபி உத்-தராஜத் 11வது முகலாயப் பேரரசர் ஆவார், அவர் தனது சொந்த வேண்டுகோளின் பேரில் 3 மாதங்கள் மற்றும் 6 நாட்கள் ஆட்சிக்குப் பிறகு ஜூன் 6, 1719 அன்று பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டார். அவர் காசநோயால் இறந்தார் அல்லது ஜூன் 6, 1719 அன்று ஆக்ராவில் கொலை செய்யப்பட்டார் என்று கூறப்படுகிறது. அவரது இறப்புக்கான காரணம் இன்றுவரை நிச்சயமற்றதாகவே உள்ளது.

ஷாஜகான் II

ஷாஜகான் II 12-வது முகலாயப் பேரரசராக 1719 இல் பதவியேற்றார், அவரது ஆட்சி குறுகிய காலமே நீடித்தது. அவர் காசநோயால் பாதிக்கப்பட்டார் மற்றும் ஒரு ஆட்சியாளரின் கடமைகளைச் செய்ய உடல்ரீதியாகவும் மனரீதியாகவும் தகுதியற்றவராக இருந்தார். அவர் செப்டம்பர் 17, 1719 அன்று பித்யாபூரில் இறந்தார்.

முகமது ஷா

Mirza Nasir-ud-Din Muhammad Shah என்பவர் 1719 முதல் 1748 வரை ஆட்சி செய்த 13-வது முகலாயப் பேரரசர் ஆவார். மானுபூர் போரில் (1748) முகலாய இராணுவம் வெற்றி பெற்ற போதிலும் பெரும் இழப்புகளைச் சந்தித்தது முகம்மது ஷாவை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. அவருக்கு திடீரென உடல் நலக்குறைவு ஏற்பட்டு மூன்று நாட்களாக அவர் அறையை விட்டு வெளியே வரவில்லை. இந்த காலகட்டத்தில் அவர் உண்ணாவிரதம் இருந்து சத்தமாக அழுதார். அவர் ஏப்ரல் 26, 1748 இல் துக்கத்தால் இறந்தார்.

அகமது ஷா பகதூர்

அகமது ஷா பகதூர் 14-வது முகலாய பேரரசர் மற்றும் பேரரசர் முகமது ஷாவின் மகன் ஆவார். அவர் 1754 இல் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டு சலிம்கர் கோட்டையில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். அவர் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் அங்கேயே இருந்தார், இறுதியாக 1775 இல் தனது 49 வயதில் இறந்தார்.

ஆலம்கீர் II

ஆலம்கீர் II என்று அழைக்கப்படும் அஜீஸ்-உத்-தின் முஹம்மது, 15-வது முகலாயப் பேரரசராக பதவியேற்றார், அவர் ஜூன் 3, 1754 முதல் நவம்பர் 29, 1759 வரை ஆட்சி செய்தார். நவம்பர் 29, 1759 அன்று ஆலம்கீர் II க்கு ஒரு புனித துறவி பற்றி கூறப்பட்டது. அவரை சந்திக்க மிகவும் ஆர்வமாக இருந்த ஆலம்கீர் II, உடனடியாக கோட்லா ஃபதே ஷாவில் அவரைச் சந்திக்கப் புறப்பட்டார், அங்கு அவர் கொலையாளிகளால் பலமுறை கத்தியால் குத்தப்பட்டார்.

ஷாஜகான் III

ஷாஜகான் III குறுகிய காலத்திற்கு 16-வது முகலாய பேரரசராக இருந்தார், மேலும் அவரது மரணத்திற்கு காரணத்திற்கான காரணம் இறுதிவரை தெரியவில்லை.

ஷா ஆலம் II

ஷா ஆலம் II, அவரது பிறந்த பெயரான அலி கோஹர் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார், 17 வது முகலாய பேரரசர் மற்றும் ஆலம்கிர் II இன் மகன் ஆவார். அவர் நவம்பர் 19, 1806 இல் இயற்கை எய்தினார்.

மஹ்மூத் ஷா பகதூர்

ஷாஜஹான் IV என்றும் அழைக்கப்படும் மஹ்மூத் ஷா பகதூர் 1788 இல் முகலாயப் பேரரசராக பதவியேற்றார். 1788 போரில் அவரது பங்கிற்காக ஷா ஆலம் II இன் உத்தரவின் பேரில் அவர் 1790 இல் கொல்லப்பட்டார்.

அக்பர் II

அக்பர் ஷா II என்றும் அழைக்கப்படும் அக்பர் II, 1806 முதல் 1837 வரை ஆட்சி செய்த 19 வது முகலாய பேரரசர் ஆவார். அவர் செப்டம்பர் 28, 1837 அன்று தனது 77 வயதில் இறந்தார். அவரது கல்லறை 13 ஆம் நூற்றாண்டின் சூஃபி துறவி குத்புதினின் தர்காவுக்கு அடுத்ததாக உள்ளது.

பகதூர் ஷா ஜாபர்

பகதூர் ஷா II, 20-வது மற்றும் கடைசி முகலாய பேரரசர், மேலும் ஒரு உருது கவிஞரும் ஆவார். முகலாயப் பேரரசு பெயரளவில் மட்டுமே இருந்ததாலும், அவரது அதிகாரம் சுவர்களால் சூழப்பட்ட பழைய டெல்லி நகருக்கு மட்டுமே இருந்ததாலும் அவர் பெயரளவில் மட்டுமே பேரரசராக இருந்தார்.

1857 இந்தியக் கலகத்தில் அவர் ஈடுபட்டதால், பல குற்றச்சாட்டுகளில் அவரைக் குற்றவாளியாக்கிய பின்னர், 1858 ஆம் ஆண்டில் ஆங்கிலேயர்கள் அவரை பிரிட்டிஷ் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பர்மாவில் உள்ள ரங்கூனுக்கு நாடுகடத்தினர். 1862 இல், 87 வயதில் அவரது உடல்நிலை மோசமடைந்தது. அவர் நவம்பர் 7, 1862 வெள்ளிக்கிழமை இறந்தார். இந்த மரணத்துடன் முகலாய பேரரசு முற்றிலும் அழிந்தது.