இந்தியாவிலுள்ள இந்த கிராமத்திற்குள் இந்தியர்களே நுழையக்கூடாதாம் - இது எந்த நாட்டுக்கு சொந்தம் தெரியுமா?

இந்தியா பல்வேறு கலாச்சாரங்கள் மற்றும் பண்பாடுகளைக் கொண்ட ஒரு வித்தியாசமான நாடாகும். இந்தியாவின் மிகவும் தனித்துவமான அம்சங்களில் ஒன்று அதன் கிராமங்களாகும். இந்தியாவில் மட்டும் கிட்டதட்ட 6 லட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட கிராமங்கள் உள்ளது. இந்தியாவில் உள்ள ஒவ்வொரு கிராமமும் இந்தியாவிற்கே சொந்தமானது என்று நாம் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம், ஆனால், மேற்கு வங்கத்தில் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு சூழலைக் கொண்ட சிறிய கிராமம் ஒன்று உள்ளது. இது எல்லாப் பக்கங்களிலும் இந்திய நிலப்பகுதியால் சூழப்பட்டிருந்தாலும், வங்காளதேசத்திற்குச் சொந்தமானதாகவும், அந்நாட்டுச் சட்டங்களைப் பின்பற்றுவதாகவும் உள்ளது. இது கேட்பதற்கே மிகவும் வினோதமாக இருக்கிறதல்லவா?

'தஹாகிராம்-அங்கர்போட்டா' என்று அழைக்கப்படும் இப்பகுதி, மேற்கு வங்கத்தின் கூச் பெஹார் (Cooch Behar) மாவட்டத்திற்குள் அமைந்துள்ள வங்காளதேசத்தின் ஒரு நிலப்பகுதியாகும். இங்கு 20,000-க்கும் மேற்பட்ட வங்காளதேசக் குடிமக்கள் வசிக்கின்றனர். இந்தியாவிற்குள் இருந்தாலும், இப்பகுதி வங்காளதேசத்தின் ஒரு பகுதியாகவே செயல்படுகிறது. இங்கு நுழைவது மிகவும் கடுமையானதாக இருப்பதால், இந்தியா-வங்காளதேச எல்லையில் உள்ள மிகவும் தனித்துவமான இடங்களில் ஒன்றாக இது திகழ்கிறது.

இந்தியாவிற்குள் இருக்கும் வெளிநாட்டு கிராமம்

சுமார் 18.5 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட 'தஹாகிராம்-அங்கர்போட்டா' பகுதி, இந்திய நிலப்பரப்பால் சூழப்பட்டுள்ளது. அங்கு வசிக்கும் மக்கள் வங்காளதேச நாணயத்தைப் பயன்படுத்துகின்றனர், வங்காளதேசக் கொடியை ஏற்றுகின்றனர், மேலும் கல்வி, மருத்துவம் மற்றும் அரசு சேவைகளுக்கு வங்காளதேசத்தையே சார்ந்திருக்கின்றனர். மேலும் அங்குள்ள மக்கள் வங்காளதேசத்தின் மொபைல் சேவைகளைப் பயன்படுத்துவதுடன், அவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கை, மொழி மற்றும் கலாச்சாரம் ஆகியவை இந்தியாவுடன் இருப்பதை விட வங்காளதேசத்துடனேயே நெருங்கிய தொடர்புடையதாக உள்ளன.

கடந்த காலத்தில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருந்தனர்

1992-க்கு முன்பு, இந்த கிராமத்தில் வாழ்க்கை மிகவும் கடினமாக இருந்தது. வங்காளதேசத்தின் பிரதான நிலப்பகுதி இங்கிருந்து வெறும் 178 மீட்டர் தொலைவிலேயே இருந்தபோதிலும், இரண்டையும் இணைக்கும் நேரடிப் பாதை எதுவும் இல்லை. அப்பகுதி மக்கள் வெளியே செல்லவும் உள்ளே வரவும் இந்தியாவின் அனுமதி தேவைப்பட்டது, மேலும் அடிப்படை வசதிகளும் குறைவாகவே இருந்தன. பல ஆண்டுகளாக, முறையான மருத்துவமனைகள், கல்லூரிகள் அல்லது பிற அத்தியாவசிய சேவைகளை எளிதாகப் பெறும் வாய்ப்பு மக்களுக்கு கிடைக்கவில்லை. நாட்டின் பிற பகுதிகளிலிருந்து மக்கள் துண்டிக்கப்பட்டிருந்ததால், இச்சூழ்நிலை பெரும்பாலும் ஒரு திறந்தவெளிச் சிறையில் வாழ்வதற்கு ஒப்பாகவே கருதப்பட்டது.

மக்களின் வாழ்க்கையை மாற்றிய பாதை

இந்த கிராமத்தின் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண, இந்தியாவும் வங்காளதேசமும் 1974-ல் ஓர் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டன. அதன்படி, 'டின் பிகா வழித்தடம்' என்று அழைக்கப்படும் நிலப்பகுதியை வங்காளதேசத்திற்கு குத்தகைக்கு வழங்க இந்தியா ஒப்புக்கொண்டது. இந்த வழித்தடம் 178 மீட்டர் நீளமும் 85 மீட்டர் அகலமும் மட்டுமே கொண்டது. இது டஹாகிராம்-அங்கர்போட்டா பகுதிக்கும் வங்காளதேசத்தின் பிரதான நிலப்பகுதிக்கும் இடையே நேரடி இணைப்பை வழங்குகிறது.

தொடக்கத்தில், இந்த வழித்தடம் தினமும் 12 மணி நேரம் மட்டுமே திறந்திருந்தது. நுழைவாயில் மூடப்படுவதற்குள் யாரேனும் அதைக் கடக்கத் தவறினால், அவர்கள் அடுத்த நாள் வரை காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. 2011-ஆம் ஆண்டில், இந்த வழித்தடத்தை 24 மணி நேரமும் திறந்து வைக்க இந்தியா அனுமதி அளித்தது. இதனால் அப்பகுதி மக்களின் பயணம் மிகவும் எளிதானது.

நுழைவதற்கான விதிமுறைகள்

இந்த சிறிய எல்லைப் பகுதி இந்தியாவிற்குள் அமைந்திருந்தாலும், இதன் அன்றாட நிர்வாகத்தை வங்காளதேசமே கவனித்துக் கொள்கிறது. எல்லைப் பகுதி என்பதால் நிலவும் பாதுகாப்பு முக்கியத்துவம் கருதி, இந்தியப் பாதுகாப்புப் படைகள் இப்பகுதியைக் கண்காணிக்கின்றன. வங்காளதேசக் குடிமக்கள் இப்பாதையின் வழியாகப் பெரிய சிரமமின்றிச் செல்ல முடியும். ஆனால், சுற்றுலாப் பயணிகளோ அல்லது இந்தியர்களோ இப்பகுதிக்குள் எளிதாக நுழைந்துவிட முடியாது. இதற்கு உள்ளூர் அதிகாரிகளின் அனுமதி தேவை; முறையான அனுமதியின்றி நுழைபவர்களை எல்லைப் பாதுகாப்புப் படை கைது செய்யக்கூடும்.