இந்திய வரலாற்றில் மன்னிக்க முடியாத குற்றங்களை செய்த கொடூர அரசர்கள்... இவர்கள் அரசர்கள் இல்லை அரக்கர்கள்...!

இந்தியா எனும் பரந்த நிலப்பரப்பு இந்தியாவாக உருவாவதற்கு முன் பல இராஜ்ஜியங்களாக பிரிந்து கிடந்தது. இந்த ஒவ்வொரு ராஜ்ஜியத்தையும் பல்வேறு வம்சங்களை சேர்ந்த ஆட்சியாளர்கள் ஆண்டு கொண்டிருந்தனர். இதில் நல்லாட்சி தந்த ஆட்சியாளர்களும் இருந்தனர், மக்களின் இரத்தத்தைக் குடித்த கொடூரமான ஆட்சியாளர்களும் இருந்தனர்.

இந்திய வரலாற்றில் தங்கள் பெயரை இரத்தத்தால் எழுதிய சில ஆட்சியாளர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் மற்ற ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிராகவும், அவர்களின் குடிமக்களுக்கு எதிராகவும் பல கொடுஞ்செயல்களை செய்தனர். அவர்களின் குற்றங்கள் எந்த காலத்தில் மன்னிக்க முடியாதவையாக இருந்தது.

அதிகாரம் இருந்தால் மக்களை என்ன வேண்டுமென்றாலும் செய்யலாம் என்ற எண்ணம் இப்போதைய ஆட்சியாளர்களிடம் மட்டுமில்லை. கடந்த கால ஆட்சியாளர்களிடமும் இருந்துள்ளது. அதற்கு பல உதாரணங்களும் உள்ளது. இந்திய வரலாற்றில் மன்னிக்க முடியாத குற்றங்களை செய்த கொடூர ஆட்சியாளர்கள் சிலரைப் பற்றி இந்த பதிவில் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

ஃபிருஸ் ஷா துக்ளக்

துக்ளக் வம்சத்தின் தலைவராக, ஃபிரூஸ் ஷா துக்ளக் 1351 முதல் 1388 வரை 37 ஆண்டுகள் டெல்லி சுல்தானகத்தை ஆட்சி செய்தார். சுல்தான் ஒரு மத வெறியர் மற்றும் அவரது ஆட்சியின் கீழ் காஃபிர்கள் என்று முத்திரை குத்தப்பட்ட முஸ்லிம் அல்லாதவர்கள் மீது தனது இஸ்லாமிய நம்பிக்கைகளை திணித்தார். அவர் ஜிஸ்யா எனப்படும் கடுமையான மத வரியை நடைமுறைப்படுத்தினார், இது முஸ்லிமல்லாதவர்கள் வருடாந்திர கட்டணம் செலுத்துவதை கட்டாயமாக்கியது.

அவரது ஆட்சியின் போது அடிமைத்தனம் பொதுவானதாக இருந்தது மற்றும் அவரது மரணத்திற்குப் பிறகும் நிலவியது. எனவே சுல்தான் இறந்தபோது, அவரது சேவையின் கீழ் இருந்த அடிமைகள் அனைவரும் தூக்கிலிடப்பட்டனர்

அவர் இந்தியா முழுவதும் பயணங்களை மேற்கொண்டு இந்து கோவில்கள் மற்றும் நினைவுச்சின்னங்களை அழித்தார். அவரது ஆட்சியின் வரலாற்றுப் பதிவான தாரிக்-இ-ஃபிரூஸ் ஷா, 1360-ல் ஒடிசா மாநிலத்திற்கு அவர் மேற்கொண்ட பயணத்தைப் பற்றி கூறுகிறது. அந்த பயணத்தில் கடற்கரைக்கு வெகு தொலைவில் உள்ள ஒரு தீவில், கிட்டத்தட்ட 100,000 ஆண்கள் தங்கள் மனைவிகள் மற்றும் குழந்தைகளுடன் தஞ்சம் புகுந்திருந்தனர். சுல்தானின் ஆட்கள் தீவை இரத்தத்தால் மூழ்கடித்து பெண்களையும், குழந்தைகளையும் அடிமைகளாக இழுத்துச் சென்றனர்.

புஷ்யமித்ரா சுங்கா

முதலில் ஒரு இராணுவ ஜெனரலாக இருந்த புஷ்யமித்திரன், கிமு 185 இல் கடைசி மௌரிய மன்னன் பிருஹத்ரத மௌரியரைக் கொன்றதன் மூலம் அரியணையைக் கைப்பற்றினார். புஷ்யமித்ரா ஒரு பௌத்தர்களை அவர்களின் புனித தளங்கள், கட்டமைப்புகள் மற்றும் புனித நூல்களுடன் அழிக்கும் கொடூரமான கொள்கையை கையாண்டார்.

பௌத்தத்தின் மீது அவருக்கு இருந்த ஆழமான வெறுப்பின் ஆரம்ப பதிவுகளில் ஒன்று அசோகவர்தனத்தில் உள்ளது, இது புஷ்யமித்ரர் பாடலிபுத்திராவில் உள்ள குக்குதாராம மடத்தை அழிக்க முயன்றார், ஆனால் அந்த இடம் அதிசயமாக காப்பாற்றப்பட்டது என்பதைக் குறிக்கிறது. பின்னர் அவர் சியால்கோட்டிற்குச் சென்றார், அங்கு அவர் தன்னிடம் கொண்டு வரப்பட்ட ஒவ்வொரு புத்த துறவியின் தலைக்கும் 100 தினாராக்கள் அல்லது தங்க நாணயங்களை பரிசாக வழங்கினார்.

புஷ்யமித்திரன் புத்த துறவிகளைக் கொன்றதையும், வேதங்களை எரித்ததையும், காஷ்மீர் பகுதியில் 500 மடங்களை அழித்ததையும் 2 ஆம் நூற்றாண்டின் புத்த நூலான விபாசா தெரிவிக்கிறது. 16 ஆம் நூற்றாண்டின் திபெத்திய பௌத்த வரலாற்றாசிரியரான தாராநாதாவின் கூற்றுப்படி, புஷ்யமித்ராவும் அவரது கூட்டாளிகளும் ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள் வட இந்தியாவில் புத்த கோட்பாட்டை பெருமளவில் அளித்து விட்டனர்.

அலாவுதீன் கில்ஜி

இந்திய வரலாற்றில் மிகவும் சக்திவாய்ந்த மற்றும் செல்வாக்கு மிக்க ஆட்சியாளர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படும் அலாவுதீன் 1296 முதல் 1316 வரை டெல்லி சுல்தானகத்தை ஆட்சி செய்தார். சக்திவாய்ந்த கில்ஜி வம்சத்தின் இரண்டாவது ஆட்சியாளராக இருந்த அவர், வட இந்தியா மற்றும் தற்போதைய பாகிஸ்தான் மற்றும் ஆப்கானிஸ்தான் போன்ற பகுதிகளை கில்ஜி வம்சத்தின் கீழ் கொண்டு வந்தார்.

வடக்கில் மங்கோலிய படையெடுப்புகளை மீண்டும் மீண்டும் வெற்றிகரமாக எதிர்த்த ஒரு சில மன்னர்களில் அலாவுதீனும் ஒருவர். இந்த மங்கோலிய படையெடுப்புகளின் விளைவாக, அந்த இராணுவத்தின் பல வீரர்கள் மற்றும் சிறைபிடிக்கப்பட்டவர்கள் டெல்லியிலும் அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளிலும் குடியேறி இஸ்லாத்திற்கு மாறினார்கள். அலாவுதீன் அவர்களை 'புதிய முஸ்லிம்கள்' என்று முத்திரை குத்தி இரும்புக்கரம் கொண்டு ஆட்சி செய்தார்.

அலாவுதீன் இந்த மக்களை தனது ஆதிக்கத்திற்கு அச்சுறுத்தலாகக் கண்டார், இது ஒரு புரட்சிக்கு வழிவகுக்கும் ஒரு கிளர்ச்சிக்கு பயந்தார். அதைத் தவிர்க்க, அவர்கள் அனைவரையும் படுகொலை செய்ய உத்தரவிட்டார். 1298 ஆம் ஆண்டில், ஒரே நாளில் 15000 முதல் 30000 ஆண்கள் அடிமைகளாகப் பிடிக்கப்பட்ட பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளுடன் படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.

அசோகர்

பேரரசர் அசோகர் இந்தியாவை ஆண்ட அனைத்து மன்னர்களிலும் மிகவும் முக்கியமானவராகக் கருதப்படுகிறார், மேலும் பௌத்தம் நாடு முழுவதும் பரவியதற்கான முக்கிய காரணம் அவர்தான். அவர் மௌரிய வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர் மற்றும் மன்னிப்பு என்றால் என்னவென்றே அறியாத ஆட்சியாளராக புகழ் பெற்றார், முழு இந்திய துணைக்கண்டத்தையும் தனது இராணுவ வலிமையால் கைப்பற்றுவதில் துடித்தார். கிமு 260 இல் கலிங்கப் பேரரசுடனான போரின் போது, அசோகர் புத்த மதத்தைத் தழுவுவதற்க்கு முன் 200,000 க்கும் மேற்பட்ட மக்கள் இறந்தனர்.

அசோகவதனா, அசோகரின் வாழ்க்கையை விவரிக்கும் ஒரு பழங்கால நூலாகும், இது அவரது உத்தரவின் பேரில் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு சித்திரவதை அறையை விவரிக்கிறது. அந்த அறையே நகைகள், பூக்கள் மற்றும் மரங்களால் அழகாக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு அரண்மனையாக இருந்தது, ஆனால் அதன் கீழ் சித்திரவதைக்கான கொடூரமான மற்றும் இரக்கமற்ற வழிமுறைகள் இருந்தன. இது பௌத்த நரகத்தின் ஐந்து நிலை சித்திரவதைகளிலிருந்து ஈர்க்கப்பட்டதாக கூறப்படுகிறது.

ரகோஜி நான் போன்ஸ்லே

ஒரு மராட்டிய தளபதியும் நாக்பூர் இராச்சியத்தின் ஆட்சியாளருமான ரகோஜி 1740 களில் இருந்து 1753 வரை ஆட்சி செய்தார். அவரது கட்டளையின் கீழ், மராத்தியர்கள் கிழக்கு இந்தியாவில் வங்காளத்தை நோக்கி, கொள்ளை மற்றும் கொள்ளையடிக்கும் ஒரே நோக்கத்திற்காக தொடர் தாக்குதல்களை நடத்தினர்.

பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அவர்கள் வங்காளத்தை சூறையாடினர், அது வங்காளத்தின் மக்கள்தொகையை பாதியாக குறைத்தது, பின்னர் பொருளாதார மந்தநிலையைத் தூண்டியது. மராட்டியர்கள் கொரில்லாப் போரில் வல்லுநர்களாக இருந்தனர், மேலும் அவர்கள் கிராமங்களையும் நகரங்களையும் அழிப்பதற்கு அதை முழுமையாகப் பயன்படுத்தினர்.

ஒரு சந்தர்ப்பவாதி என்று வர்ணிக்கப்பட்ட ரகோஜியின் மராட்டிய இராஜ்ஜியம் வங்காள நவாப்பை ஒடிசா மாநிலத்தின் மீதான தனது அதிகாரத்தை கைவிடும்படி கட்டாயப்படுத்தியது. மராத்தியர்கள் 400,000க்கும் மேற்பட்ட வங்காளிகளைக் கொன்றதாகவும், ஏராளமான வணிகர்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தை இறந்ததாகவும் வரலாற்றுக் குறிப்புகள் கூறப்படுகிறது.

திப்பு சுல்தான்

திப்பு சுல்தான் மைசூர் ஹைதர் அலியின் மகன் மற்றும் அவரது தந்தைக்குப் பிறகு 1782 ஆம் ஆண்டில் அரியணை ஏறினார், அவரது ஆட்சி 1799 வரை நீடித்தது. மைசூர் புலி என்று செல்லப்பெயர் பெற்ற சுல்தான் தென்னிந்தியாவின் கொடவா இந்துக்களுக்கு எதிராக பல கொடுமைகளை செய்தார்.

ஒரு காலத்தில் தனது தந்தையின் ஆட்சியின் கீழ் இருந்த ஒரு பகுதியான கூர்கிற்கு எதிரான போரில், சுமார் 70,000 முதல் 85,000 கொடவர்களை சிறைபிடித்தார். இந்தக் கைதிகள் சேரிங்காபட்டத்தில் அடைக்கப்பட்டனர். சித்திரவதை மற்றும் இஸ்லாத்திற்கு மதமாற்றங்கள் விரைவாக செய்யப்பட்டன. அப்போது கொடவர்கள் அஹ்மதியர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டனர்.

ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், திப்புவின் கட்டளையின் கீழ் ஏராளமான மக்கள் வலுக்கட்டாயமாக விருத்தசேதனம் செய்யப்பட்டனர். இளைஞர்கள் அகமதிப் படையில் சேர்க்கப்பட்டனர் மற்றும் அவர்கள் சிறைபிடிக்கப்பட்டவர்களுக்காக போராட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.

ஒளரங்கசீப்

பேரரசர் ஔரங்கசீப் முகலாய அரசர் ஷாஜஹானின் மூன்றாவது மகன் ஆவார், ஔரங்கசீப்பின் கொடூரம் மிக இளம் வயதிலேயே வெளிப்பட்டது.

அவர் தனது 17 வயதில் கோயில்களை இடித்து அதன் மீது மசூதிகளை கட்டத் தொடங்கினார். புனித நகரங்களான மதுரா மற்றும் வாரணாசியில் உள்ள கோயில்கள் தரைமட்டமாக்கப்பட்டன. ஆனால் 1659 ஆம் ஆண்டில், அவர் மன்னராக பொறுப்பேற்ற பின், அவர் நீண்ட காலமாக இருக்கும் எந்த இந்து கோவில்களையும் தொடக்கூடாது என்று உத்தரவு பிறப்பித்தார், ஆனால் புதிய கோவில்களை கட்ட அனுமதிக்கவில்லை.

கட்டாய மதமாற்றம்த்தை இந்துக்களிடம் மட்டுமின்றி, சீக்கியர்கள், பௌத்தர்கள் மற்றும் பிற சிறு மதத்தினரிடமும் பொதுவானதாக மாற்றினார். இந்திய வரலாற்றில் மத சகிப்புத்தன்மைக்கு எதிரான செயல்பாடுகளில் அவர் நிரந்தர இடத்தைப் பெற்றார்.

பாபர்

பாரசீக மொழியில் புலி என்று அழைக்கப்படும் பாபர் இந்திய துணைக் கண்டத்தில் முகலாயப் பேரரசை உருவாக்கியவர் ஆவார். பாபரின் ஆட்சியின் போது, ஆயிரக்கணக்கான இந்துக்கள் கொடூரமாக கொல்லப்பட்டனர் மற்றும் பெண்கள் கற்பழிக்கப்பட்டனர்.

இருப்பினும், டெல்லியில் அவர் செய்த குற்றங்கள், சமர்கண்டில் அவர் செய்த குற்றங்களில் பாதிகூட இல்லை. அங்கு அவர் 700,000 மக்களைக் கொன்று குவித்தார் மற்றும் அனைத்து கவர்ச்சிகரமான பெண்களையும் அழகான இளம் ஆண்களையும் சிறைபிடித்து அடிமைகளாக மாற்றினார்.